Έτσι δεν γίνεται να ζούμε! Δεν είναι σωστό! Ο Ανδρέας μπήκε τρέχοντας στο δωμάτιο του πατέρα του.
Τι λες τώρα; Γιατί το πιστεύεις αυτό; Ποιος σου έβαλε τέτοιες ιδέες;
Η σύμβουλος του σχολείου μας.
Συνέχισε, πες μου αναλυτικά τι συνέβη.
Θα σου δείξω εγώ. Πάω να πέσω για ύπνο κι εσύ κάνε πως έρχεσαι να με ξυπνήσεις.
Γιατί να το κάνω αυτό;
Θα καταλάβεις!
Εντάξει, εντάξει Ανδρέα, σήκω αγόρι μου. Πρέπει να πας στο σχολείο, φτάνει ο ύπνος.
Κατάλαβες τώρα! Εγώ αυτό ακούω κάθε πρωί. Οι γονείς πρέπει να ξυπνάνε τα παιδιά τους με αγκαλιές για να νιώθουν την αγάπη τους. Και να χαμογελάνε!
Άσε τη μαμά σου να σε καλοπιάσει, εγώ δεν προλαβαίνω το πρωί.
Δηλαδή, δε μ αγαπάς;
Τι σημασία έχουν αυτά τώρα;
Ο πατέρας του άρχισε να δυσανασχετεί.
Κάθε άλλο παρά χαζομάρα είναι. Αν δεν θες να σε φροντίζω κακοδιάθετος στα γεράματα, δείξε μου τώρα τα συναισθήματά σου. Δοκίμασέ το άλλη μια φορά, έλα να με ξυπνήσεις όπως θες.
Καλά. Παλιόπαιδο, σήκω, θα αργήσεις στο σχολείο!
Άσε με, νυστάζω! Μικρέ μου, ξύπνα του χάιδεψε ο πατέρας τα μαλλιά και του έδωσε ένα φιλί στο μέτωπο.
Ναι! Αυτό είναι αγάπη, το ένιωσα επιτέλους!
Τέλος τα αστεία, σοβαρέψου. Για να δω τους βαθμούς σου.
Όχι τώρα, μπαμπά. Δεν προλαβαίνεις, θα αργήσεις στη δουλειά.
Δεν πειράζει. Ωραία Τριάρι και στη λογοτεχνία και στα μαθηματικά.
Πήρα όμως ένα δέκα στην ψυχολογία…
Σκοπεύεις να γίνεις ψυχολόγος, παλικάρι μου; Άκου να δεις, χρυσό μου παιδί, μέχρι να φτιάξεις τους βαθμούς σου, το τηλέφωνο κομμένο. Κάτσε και διάβαζε μέχρι να γυρίσει η μαμά σου.
Ο Ανδρέας άρχισε να κλαίει και ο πατέρας του προσπαθούσε να τον ηρεμήσει:
Είπες να χαμογελάω ε, λοιπόν, χαμογέλα!
