14 Νοεμβρίου
Χθες το απόγευμα, ο ουρανός της Αθήνας ήταν βαρύς και σκοτεινός, έβρεχε ακατάπαυστα. Επέστρεφα στο Παγκράτι με το λεωφορείο 203, όπου όλοι οι επιβάτες, βυθισμένοι στις σκέψεις τους, καθόντουσαν σιωπηλοί, κοιτώντας έξω στα μούσκεμα πεζοδρόμια ή τα κινητά τους.
Στην επόμενη στάση, ανέβηκε ένας άστεγος άνδρας φαινομενικά στα πενήντα, αλλά το πρόσωπό του έδειχνε πολύ παραπάνω χρόνια. Τα ρούχα του ήταν βρώμικα, μα τα μάτια του γεμάτα παράπονο και ελπίδα. Μια έντονη μυρωδιά εξαπλώθηκε σε όλο το λεωφορείο καθώς στάθηκε μπροστά μας.
Με τρεμάμενη φωνή είπε:
Καλοί άνθρωποι, αν μπορείτε, δώστε μου μερικά ευρώ για λίγο ψωμί. Τρεις μέρες είμαι νηστικός.
Οι περισσότεροι έκαναν πως δεν τον άκουσαν. Κάποιοι έψαξαν διστακτικά στα πορτοφόλια τους. Ξαφνικά, ένας άντρας, ο Νίκος Παπαδόπουλος, σηκώθηκε και φώναξε με ένταση:
Δεν έχεις λεφτά; Να δουλέψεις! Πόσο θα ζεις με τα χρήματα των άλλων; Εγώ σήμερα απολύθηκα, έχω και δάνειο, αλλά δεν επαιτώ.
Ο Νίκος φαινόταν περιποιημένος, ντυμένος τακτικά. Ο άστεγος κοίταξε τη φθαρμένη παλάμη του, ντροπαλός. Έψαξε στις τσέπες του, έβγαλε λίγα ψιλά, τα τελευταία του, και του τα έδωσε με χαμηλωμένο βλέμμα.
Πάρε τα, εσύ έχεις μεγαλύτερη ανάγκη. Εμένα πάντα με βοηθάνε οι καλοί άνθρωποι, είπε ήρεμα.
Γύρισε να κατέβει στην επόμενη στάση. Ο Νίκος πετάχτηκε από τη θέση του, προσπαθώντας να του επιστρέψει τα λεφτά. Όλο το λεωφορείο είχε μείνει άφωνο και παρατηρούσε.
Βγήκαν μαζί από το λεωφορείο. Ο Νίκος, με δάκρυα στα μάτια, επέμενε να πάρει πίσω τα ψιλά, προσπαθούσε να του εξηγήσει το άδικο που ένιωθε μέσα του. Ο άστεγος τον χάιδεψε στον ώμο και χαμογέλασε με ένα βλέμμα γεμάτο κατανόηση, αρνούμενος.
Η ζωή είναι ωραία, φίλε μου. Υπάρχουν ακόμα καλοί άνθρωποι. Να χαίρεσαι τη στιγμή. Όλα τα άλλα περνούν, είπε σκεφτικός.
Έμεινα εκεί, μαζί με τον Νίκο. Τα μάτια του βούρκωσαν και στεκόταν παγωμένος, σφίγγοντας το νόμισμα που του είχε δοθεί από αυτόν που φαινομενικά είχε λιγότερα από όλους. Κατάλαβα πως συχνά, εκείνοι που φαίνονται αδύναμοι, έχουν τη μεγαλύτερη ψυχή. Η ζωή στην Ελλάδα είναι γεμάτη απρόσμενες στιγμές και μαθήματα ανθρωπιάς αρκεί να έχεις τα μάτια ανοιχτά και την καρδιά ζεστή.
