Το βράδυ ο ουρανός ήταν γεμάτος σύννεφα και ο αέρας μύριζε βροχή, όταν ένας δυνατός κεραυνός χτύπησε ξαφνικά τον στάβλο μας στη Λαμία, εκεί όπου κρατούσαμε τα δεκατέσσερα άλογά μας, όλα μεγαλόσωμες ελληνικές φυλές. Ήμουν μέσα στο σπίτι εκείνη τη στιγμή, όταν άκουσα το φοβερό μπουμπουνητό και μετά από λίγα δευτερόλεπτα είδα τη λάμψη της φωτιάς να φωτίζει τα πάντα έξω. Χωρίς να σκεφτώ πολύ, έτρεξα έξω με τα πόδια γυμνά, φωνάζοντας μέσα στη νύχτα, κι άρχισα να χτυπώ με όλη μου τη δύναμη την πόρτα του στάβλου για να ειδοποιήσω τα άλογα και να προσπαθήσω να τα βγάλω έξω από το φλεγόμενο κτίσμα.
Η μητέρα μου, Μαρία Παπαδοπούλου, αργότερα μου είπε ότι Κανείς μας δεν θα ήταν εδώ αν δεν ήσουν εσύ εκείνο το βράδυ, θυμίζοντάς μου κι άλλες στιγμές που έχω τρέξει χωρίς δεύτερη σκέψη μέσα σε δύσκολες καταστάσεις. Θυμάμαι να σκέφτομαι πόσο σημαντική είναι η οικογένειά μας άνθρωποι και ζώα μαζί, σαν μια ψυχή.
Εκείνη τη μέρα, ένας δυνατός σεισμός είχε κάνει κιόλας τα παράθυρα και τα έπιπλα να κουδουνίζουν σε όλα τα σπίτια της Λαμίας, αλλά, ευτυχώς, δεν υπήρξαν σοβαρές ζημιές ή τραυματισμοί. Έχει να νιώσει η Λαμία τέτοιο σεισμό πολλά χρόνια, ίσως και ποτέ; είχε σημειώσει η εκπρόσωπος του Οργανισμού Αντιμετώπισης Εκτάκτων Αναγκών, Ελένη Κωστοπούλου, όταν ήρθε να μας ελέγξει.
Νιώθω ότι οι πράξεις μου εκείνο το βράδυ έσωσαν τα άλογα από βέβαιο θάνατο και ανακουφίστηκα που με τη βοήθεια της μητέρας μου καταφέραμε να τα βγάλουμε έξω από το φλεγόμενο κτίσμα σπρώχνοντάς τα μακριά από τη φωτιά. Ο στάβλος δεν καταστράφηκε ολοσχερώς ένα κομμάτι του σώθηκε κι ελπίζω σύντομα να τον ξαναφτιάξουμε. Αυτές οι στιγμές μού μένουν χαραγμένες στη μνήμη, καθώς καταλαβαίνω πόσο σημαντικό είναι να βοηθάς χωρίς να το σκέφτεσαι, όταν βλέπεις τους αγαπημένους σου να κινδυνεύουν.
