Γνώρισα τη «φίλη» μου σε ένα σεμινάριο που παρακολούθησα για να κάνω αίτηση σε μια πολύ απαιτητική θέση εργασίας. Ειλικρινά, δυσκολευόμουν να καταλάβω κάποια από τα μαθήματα και εκείνη με βοηθούσε πολύ. Με το πέρασμα του χρόνου, ολοκληρώσαμε το σεμινάριο και κρατήσαμε επαφή. Εκείνη συνέχιζε να στηρίζεται οικονομικά στους γονείς της, ενώ εγώ ήμουν παντρεμένη και δεν είχα αυτή την υποστήριξη. Έψαχνα δουλειά και στάθηκα τυχερή να με προτείνει ένας φίλος σε μια θέση, όμως η διαδικασία κράτησε μήνες. Βρισκόμασταν κάποιες φορές, αλλά εκείνη συχνά ακύρωνε με τη δικαιολογία ότι «είναι αργά». Εγώ ήμουν απασχολημένη, αλλά διατηρούσαμε επαφή, μέχρι που μας κάλεσαν να καταθέσουμε δικαιολογητικά και να περάσουμε εξετάσεις για την πολυπόθητη δουλειά. Εκείνη την περίοδο είχα μείνει άνεργη και μάζευα χρήματα για κάποιες ιατρικές επεμβάσεις, ενώ η ίδια είχε την οικονομική κάλυψη των γονιών της. Στις εξετάσεις, εκείνη έγινε αμέσως αποδεκτή και εγώ όχι. Προσπάθησα άλλες δύο φορές, αλλά και πάλι δεν τα κατάφερα. Της ζήτησα να με βοηθήσει στα μαθήματα, αλλά ήταν πάντα απασχολημένη. Μετά εξαφανίστηκε για Δεκέμβριο και Ιανουάριο. Εγώ συνέχισα να ψάχνω δουλειά, χωρίς τύχη μέχρι τα μέσα Φεβρουαρίου — ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος για μένα. Όταν τελικά βρήκα δουλειά, δούλευα και καθημερινές και Σάββατα-Κυριακές. Τέλη Φεβρουαρίου εκείνη επικοινώνησε ξανά, λέγοντας πως ήθελε να συναντηθούμε τον Μάρτιο. Δίσταζα, γιατί ένιωθα πια απογοήτευση που δεν με δέχτηκαν στη δουλειά, αλλά συμφώνησα γιατί την θεωρούσα ξεχωριστή. Το ραντεβού θα ήταν Σάββατο και έπρεπε να πάρω ειδική άδεια από τη δουλειά. Της έστειλα μήνυμα Παρασκευή βράδυ χωρίς απάντηση. Ούτε το Σάββατο απάντησε και τελικά δεν βρεθήκαμε ποτέ. Εγώ μάλιστα τσακώθηκα με το αφεντικό λόγω αυτής της άκυρης βάρδιας, ενώ η «φίλη» εμφανίστηκε ξανά τη Δευτέρα, στέλνοντάς μου μήνυμα στο Viber πως είχε «οικογενειακό πρόβλημα». Νευρίασα και σταμάτησα να της απαντάω για τρεις μήνες. Έπειτα, πέρασα χειρουργείο και μου τηλεφώνησε τυχαία. Της είπα πως είμαι άρρωστη και ευαίσθητη, αλλά μιλήσαμε. Μου είπε: — Αν θέλεις, ξεκουράσου και θα σε πάρω να δω πώς είσαι. Ποτέ δε με πήρε. Πέρασαν άλλοι δύο μήνες και μου είπε ότι θέλει να βρεθούμε, αλλά μόνο καθημερινές μπορούσε. Εγώ τότε σπουδαζα το απόγευμα και δε γινόταν να χάσω μαθήματα που πλήρωνα πανάκριβα για χάρη της. Παρόλα αυτά, αρχικά δίστασα αλλά τελικά αρνήθηκα τη συνάντηση. Από τότε με έπαιρνε τηλέφωνο, αλλά ένιωθα πως με ειρωνευόταν—έκανε σχόλια για την οικογένειά μου, ρωτώντας συνέχεια αν οι γονείς μου χώρισαν, λες και ήταν δικό μου λάθος, αφού οι δικοί της χώρισαν. Αυτά με ενόχλησαν και άρχισα να παίρνω αποστάσεις: απαντούσα ψυχρά ή της έλεγα ψέματα. Σιγά-σιγά την έσβηνα και από τα social media, ώσπου τον Μάρτιο του επόμενου έτους έσβησα και το τελευταίο απομεινάρι. Εκείνη μου έστειλε μήνυμα, αλλά την αγνόησα. Την επόμενη μέρα από τα γενέθλιά μου με πήρε τηλέφωνο για να μου ζητήσει τα ρέστα: μου είπε πως πάντα προσπάθησε να με βοηθήσει και δεν καταλαβαίνει γιατί έπραξα έτσι. Της απάντησα πως δεν έχω χρόνο για τον εαυτό μου, πόσο μάλλον για φωτογραφίες με άλλους. Είπα μόνο: — Να κάνεις παρέα με άλλους. Στο τέλος, μου είπε απλώς ήθελε να με βοηθήσει και δε θα με ξαναενοχλήσει. Αυτό με πλήγωσε πολύ. Νιώθω πως δεν μπορώ εύκολα να εμπιστεύομαι πια τους ανθρώπους. Εκείνη ήθελε να είμαι καλά—αλλά όχι καλύτερα από εκείνη. Στην πραγματικότητα, ποτέ δεν την ένοιαζε στ’αλήθεια για μένα, κι ας την πρόσεχα εγώ πάντα. Μερικές φορές σκέφτομαι πως ίσως ήμουν και ρομαντικό της ενδιαφέρον, γιατί κορόιδευε τον σύντροφό μου και σχολίαζε φωτογραφίες άλλων κοριτσιών. Εγώ ήμουν πάντα αληθινή μαζί της—μάλλον αυτό ήταν το λάθος μου. Πονάει, γιατί τελικά δεν τη νοιάζει: ήθελε απλά να με κρατάει κοντά. Πίστευα πως είχαμε αληθινή φιλία και πολλά κοινά, αλλά δεν ήταν έτσι. Τώρα δεν μπορώ εύκολα να εμπιστευτώ κι ας θέλω τόσο πολύ να έχω περισσότερους φίλους—αλλά μου φαίνεται σχεδόν ακατόρθωτο.

Γνωρίζω τη «φίλη» μου σε ένα σεμινάριο, στο οποίο γράφτηκα για να έχω шанс σε μια πολύ καλή δουλειά στην Αθήνα. Για να είμαι ειλικρινής, δυσκολευόμουν με κάποιο από το υλικό, εκείνη όμως συνεχώς μου έδινε χέρι βοηθείας. Ο καιρός πέρασε, τελειώσαμε το σεμινάριο και κρατήσαμε επαφή. Εκείνη συνέχιζε να εξαρτάται οικονομικά από τους γονείς της, εγώ ήμουν παντρεμένη, χωρίς την οικονομική τους στήριξη.

Έψαχνα δουλειά και ήμουν τυχερή, γιατί μια γνωστή μου έκανε σύσταση. Αυτή η διαδικασία κράτησε μήνες. Βρεθήκαμε μερικές φορές με τη «φίλη» μου, όμως συχνά ακύρωνε λέγοντας πως «έγινε αργά». Εγώ ήμουν όντως πιεσμένη, μα ήθελα να μην χαθούμε. Όταν ήρθε η ώρα να καταθέσουμε δικαιολογητικά και να δώσουμε εξετάσεις, πλέον δεν δούλευα και έκανα οικονομία για κάποιες ιατρικές μου ανάγκες. Εκείνη δεν είχε άγχος για λεφτάοι γονείς της κάλυπταν τα πάντα.

Στις εξετάσεις εκείνη τα κατάφερε με την πρώτη. Εμένα δεν με πήραν. Προσπάθησα ακόμη δύο φορές, πάντα χωρίς επιτυχία. Της ζήτησα βοήθεια για το διάβασμα, πάντα έβρισκε κάποια δικαιολογία για να μην μπορεί. Χάθηκε τελείως τους μήνες του Δεκέμβρη και του Ιανουαρίου. Εγώ συνέχισα να ψάχνω δουλειά, χωρίς καμιά τύχη ως τα μέσα Φλεβάρηήταν μία πολύ δύσκολη περίοδος. Όταν τελικά βρήκα δουλειά, δούλευα και καθημερινές και σαββατοκύριακα.

Τέλος Φλεβάρη η «φίλη» μου επικοινώνησε, λέγοντας ότι θέλει να βρεθούμε μέσα Μάρτη για καφέ. Δίστασαδεν ήθελα πια να βλέπω άτομα από εκείνο το περιβάλλον, με πονούσε που δεν με πήραν στη δουλειάμα το δέχτηκα γιατί έμεινε κάτι ξεχωριστό για μένα. Η συνάντηση ήταν να γίνει Σάββατο και εγώ ζήτησα ειδικά άδεια από τη δουλειά για να λείψω. Της έστειλα μήνυμα το βράδυ της Παρασκευής, αλλά δεν απάντησε. Τίποτα, ούτε το Σάββατο. Η συνάντηση ακυρώθηκε. Εγώ, μάλιστα, έμπλεξα με το αφεντικό μου λόγω της χαμένης βάρδιας, κι εκείνη εμφανίστηκε τη Δευτέρα στα μηνύματα, γράφοντάς μου στο WhatsApp πως είχε «οικογενειακό θέμα».

Νευρίασα πολύ κι έκοψα κάθε επαφή για τρεις μήνες. Ύστερα, όταν υποβλήθηκα σε χειρουργείο, με πήρε τυχαία τηλέφωνο. Της είπα πως αναρρώνω, πως είμαι ευάλωτη, αλλά παρ όλα αυτά μιλήσαμε. Μου είπε:
Αν θες κοιμήσου λίγο και θα σε πάρω αργότερα να δω πώς είσαι.
Δεν με πήρε ποτέ.

Πέρασαν ακόμη δύο μήνες, μου είπε πως θέλει να βρεθούμε, αλλά μόνο καθημερινή. Εκείνη την περίοδο έκανα απογευματινά μαθήματα (που πλήρωνα ακριβά) και δεν μπορούσα να λείψω για χάρη της. Αρχικά συμφώνησα διστακτικά, μετά το μετάνιωσα και ακύρωσα νωρίτερα.

Ξεκίνησε να με παίρνει συχνά για να «δεί τι κάνω», μα αισθανόμουν ότι ειρωνευόταν. Ρωτούσε συνέχεια για τους δικούς μου, και πέταγε ατάκες του τύπου «Χώρισαν οι γονείς σου;» (σα να το περίμενε). Η αλήθεια είναι ότι δεν έφταιγα εγώ για τους δικούς της. Αυτές οι παρατηρήσεις με τσίγκλησαν και σιγά σιγά άρχισα να κόβω τα πολλά πολλάαπαντούσα σύντομα ή ακόμα και με μικρά ψέματα.

Σταδιακά την έβγαζα απ όλα τα social media μου. Τον Μάρτιο της επόμενης χρονιάς έσβησα και το τελευταίο ίχνος της. Μου έστειλε μήνυμα, μα το αγνόησα. Μια μέρα μετά τα γενέθλιά μου με πήρε να μου ζητήσει το λόγο. Μου είπε πως πάντα το προσπαθούσε μαζί μου, δεν καταλαβαίνει γιατί της φέρθηκα έτσι. Της είπα πως δεν έχω χρόνο για μένα, πόσο μάλλον για φίλους, αλλά προφανώς βρίσκω χρόνο να ανεβάζω φωτογραφίες με άλλους:
Κάνε, λοιπόν, παρέα με άλλους.

Τελικά μου είπε πως απλώς ήθελε να με βοηθήσει και δεν θα με ξαναενοχλήσει ποτέ. Ειλικρινά αυτό με πλήγωσε. Νιώθω πως δυσκολεύομαι πια να εμπιστευτώ τους ανθρώπους. Ήθελε να είμαι καλά, αλλά ποτέ καλύτερα από εκείνη. Ποτέ δεν νοιάστηκε πραγματικά για μένα, παρότι εγώ της φερόμουν με ενδιαφέρον.

Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν ήμουν απλά κι ένας κρυφός έρωτας γι αυτή από τον τρόπο που χλεύαζε τη σχέση μου, ήθελε να βγαίνουμε όλες μαζί ή σχολίαζε φωτογραφίες άλλων κοριτσιών με υπονοούμενα. Εγώ της άνοιξα αλήθεια τη δική μου ζωή, και μάλλον αυτό ήταν το λάθος μου. Πονάει, γιατί ήταν πάντοτε όλα μονόπλευρα: ήθελε να με κρατά κάπου έξτρα. Νόμιζα πως ήταν αυθεντική φιλία, πως είχαμε τόσα κοινά, αλλά δεν ήταν έτσι. Δεν μου είναι εύκολο πια να ανοίγομαι. Θέλω να βρω κι άλλους φίλουςαλλά είναι δύσκολοΚαι κάπως έτσι, έμαθα να διαβάζω πέρα από τις λέξεις και τις υποσχέσεις· να κοιτώ τις πράξεις, τις απουσίες, τα βλέμματα. Έναν χρόνο αργότερα, καθώς κρατούσα έναν καφέ στα χέρια μου διασχίζοντας το κέντρο της πόλης, στάθηκα λίγο να αναλογιστώ όλα αυτά. Εκείνη χάθηκε, μα μαζί της έφυγε και ένα κομμάτι του παιδικού ενθουσιασμού που είχα για τις φιλίες. Δεν με πονάει πια. Μου χάρισε, χωρίς να το ξέρει, τη θέληση να προστατεύω τον εαυτό μου και να χτίζω αληθινές σχέσεις, όχι ψευδαισθήσεις.

Λίγο αργότερα, γνώρισα ανθρώπους που με αναγνώρισαν γι αυτό που είμαι. Μου πήρε χρόνο να τους αφήσω να μπουν, μα αξίζει πλέον, γελάω ειλικρινά, χωρίς να σκέφτομαι αν κάποιος το κρατά λογαριασμό. Και τώρα, όταν κοιτάω παλιές φωτογραφίες, δεν βλέπω απώλειες. Βλέπω βήματα που με έφεραν εδώ: πιο ακέραιη, πιο προσεχτική, πιο δυνατή.

Ίσως κάποιες φιλίες να εμφανίζονται μόνο για να μας μάθουν πώς να αγαπάμε, πρώτα, τον εαυτό μας. Κι αυτό, τελικά, είναι το σημαντικότερο δώρο.