Άκου τώρα να σου πω τι μου συνέβη… Τόσα χρόνια, πέντε στη σειρά, είχαμε τα Χριστούγεννα στο σπίτι μου με τη νύφη, τον κουνιάδο και τις οικογένειές τους. Όλα από μένα περνούσαν: μαγείρεμα, στρώσιμο τραπεζιού, τακτοποίηση, πιάτα, μετά όλο το συμμάζεμα. Αυτοί απλά γιόρταζαν τίποτα άλλο! Και να σου πω, πέρσι πραγματικά δεν άντεξα άλλο· έφτασε το σημείο που λύγισα ψυχικά, σωματικά, και οικονομικά επίσης. Τα έκανα όλα μόνη μου και κάπου βαρέθηκα.
Οπότε, φέτος, είπα να το πάμε αλλιώς. Σκέφτηκα να μοιραστούμε τις ευθύνες, μπας και ξεκουραστώ κι εγώ λίγο.
Μόνο που πρόσφατα μου πέταξε η πεθερά, η κυρία Μαρίνα, ότι είναι πια μεγάλη, ο καιρός περνάει δύσκολα, και θα ήθελε φέτος ξανά γιορτή στο σπίτι μου «να βρεθούμε όλοι μαζί».
Τηλεφώνησα λοιπόν στη Μαργαρίτα και τον Χρήστο, τα αδέλφια του άντρα μου, να τους τα πω. Στην αρχή χάρηκαν, είπαν «πρέπει βεβαίως να κάνουμε το χατίρι της μαμάς», συμφώνησαν όλοι.
Αμέσως, τους λέω: «Ωραία, αλλά μοιραζόμαστε τα φαγητά, κανείς δεν θα τα κάνει όλα μόνος του. Εγώ μπορώ να φτιάξω τα βασικά: δύο ζεστά φαγητά και ένα γλυκό, μια τούρτα. Από εσάς χρειάζομαι σαλάτες, ψάρι, κρέας, τυριά, φρούτα και τα ποτά καθένας να φέρει κάτι».
Ξαφνικά οι χαρούμενες φωνές εξαφανίστηκαν. Μου λένε πως δεν έχουν χρόνο να μαγειρέψουν, πως δουλεύουν και πρέπει να ψωνίσουν πρώτα, κι ότι δεν έχει νόημα να φέρνουν φαγητά. Ξεκάθαρα, ήθελαν να φάνε αλλά όχι να μπουν στον κόπο. Και στο τέλος, μου πέταξαν πως, αφού δεν μπορούν να έρθουν έτσι, να κάνουν τη γιορτή στο δικό τους σπίτι.
Τους ρώτησα τι θα γίνει με τη μητέρα τους; Και ξέρεις τι μου απάντησαν; «Ε, θα της πούμε χρόνια πολλά στο τηλέφωνο και εντάξει».
Ε, τι να πω κι εγώ; Δεν θέλουν ούτε ψώνια, ούτε κόπο, να τα βρουν έτοιμα όλα όπως κάθε φορά. Στη Μαρίνα ακόμα δεν έχω πει τίποτα. Δεν ξέρω καν πώς να της το ανακοινώσω. Θα στενοχωρηθεί φουλ…
Λες να ξανακάνω εγώ όλα μόνη μου φέτος τα Χριστούγεννα, όπως παλιά; Για πες μου κι εσύ…
