Άκου να δεις, η πεθερά μου είναι από εκείνες τις μαμάδες που δεν ξεκολλάνε εύκολα από τον γιο τους. Κάθε μέρα, ειδικά τώρα στις διακοπές, ο άντρας μου περνάει από το σπίτι της για μεσημεριανό. Καθημερινά του στέλνει μηνύματα, ώρες-ώρες νιώθω ότι ακόμα και για το παραμικρό της ζητάει βοήθειααν έχει κάποιο πρόβλημα, πρώτα τρέχει στη μαμά του και μετά σε μένα. Αν του τελειώσουν τα ευρώ, εκείνη είναι το πρώτο του λιμάνι.
Σήμερα, όπως γύριζα σπίτι μετά τη δουλειά, βλέπω την κυρία Ελένηη πεθερά μουμε μια βαλίτσα γεμάτη πράγματα και βιβλία στο σαλόνι μας. Έχασα τα λόγια μου!
«Καλησπέρα, μαμά! Τι κάνεις με αυτή τη βαλίτσα;» της λέω λίγο αμήχανα.
«Αποφάσισα να μείνω μαζί σας για μια εβδομάδα, να σε βοηθήσω με το σπίτι, το παιδί, τον άντρα σου. Πρέπει και κάποιος να τον ταΐζει, και εσύ τρέχεις όλη μέρα, παιδί μου. Δουλεύεις, πως να τα προλάβεις όλα;» μου απαντά με το γνωστό της ύφος.
Μην φανταστείς, η κυρία Ελένη είναι αυθεντία στο να επιβάλει την παρουσία της. Δεν μπήκα καν στον κόπο να μαλώσω ή να κάνω παρατηρήσεις, απλά πήγα στον άντρα μου, τον Μιχάλη, να μιλήσω μαζί του. Η αντίδρασή του με άφησε άφωνη!
«Μιχάλη, δεν καταλαβαίνω, η μαμά σου αποφάσισε να μείνει μαζί μας χωρίς καν να μας ρωτήσει; Λέει κιόλας ότι δεν τα καταφέρνω να κρατάω το σπίτι!»
«Εγώ δεν έχω πρόβλημα. Άστη να μείνει. Γιατί η δικιά σου μαμά μπορεί να έρθει να μείνει μια βδομάδα και η δική μου όχι; Η δική μου είναι χειρότερη; Όταν η δικιά σου είχε έρθει, εγώ είπα τίποτα;» μου πετάει εκείνος.
«Άσε μας, Μιχάλη Η μαμά μου έρχεται από τη Θεσσαλονίκη μια-δυο φορές τον χρόνο, δεν θα τη βάλω σε ξενοδοχείο! Η δική σου μένει κάτω από την πλατεία, κάθε μέρα είναι εδώ!» του απαντάω αγανακτισμένη.
Δεν θέλω τη μαμά του στο σπίτι μας όσο λείπω. Τη φαντάζομαι να ψαχουλεύει παντού, να ανακατεύει τα πράγματά μας, να ανοίγει ντουλάπια.
Ο Μιχάλης είναι συνηθισμένος σε αυτή την υπερπροστατευτικότητα. Έχει γεράσει και εκείνη ακόμα τρέχει να του φέρνει σούπα, να του σκουπίζει τη μύτηλες και είναι παιδί ακόμα. Πάντα έχουμε θέμα με αυτό και ειλικρινά, με ενοχλεί που ο άντρας μου δεν έχει ποτέ απογαλακτιστεί από τη μαμά του. Η κυρία Ελένη όμως στραβώνει αν δεν φροντίζω τον γιο της όπως εκείνη νομίζει σωστό. Κάθε τρεις και λίγο μου δίνει οδηγίες για το πώς πρέπει να ζω, τι να κάνω, πώς να φροντίζω τον Μιχάλη.
Όταν παντρευτήκαμε, ερχόταν κάθε μέρα να πλύνει τις κάλτσες του, περίμενε να γυρίσει από τη δουλειά για να του σερβίρει φαγητό. Μετά από λίγο, είχα φτάσει στα όριά μου. Έβαλα τον Μιχάλη να μιλήσει μαζί τηςευτυχώς ελάττωσε τις επισκέψεις της σε δυο-τρεις φορές την εβδομάδα. Μετά που γεννήθηκε ο γιος μας, η Αριάδνη, επέστρεψε στις παλιές συνήθειες.
Τώρα σκέφτομαι σοβαρά να νοικιάσω ένα δυάρι για μένα και το παιδί αν εκείνη το παρακάνει. Το είπα και στον Μιχάληαν η μαμά του αποφασίσει να μείνει ακόμα, εγώ φεύγω.
«Η μαμά μου θέλει να μας βοηθήσει!» μου λέει με παράπονο.
«Κι εγώ θέλω βοήθεια, αλλά με τον δικό μου τρόπο!» του απάντησα.
Άστα, φίλε μου Τι θα κάνουμε με τους Έλληνες μαμάδεςείναι άλλο επίπεδο!
