Όλα πήγαιναν καλά. Ο υπέρηχος έδειχνε το μωρό μια χαρά δεν έλειπε τίποτα! Αλλά η γέννα, τί γέννα… λες και είχε βάλει το πείσμα της η μικρή. Ήταν κορίτσι, μα όχι όπως το φανταζόμουν. Από τα δύσκολα: τόσο που οι γιατροί προσπαθούσαν να με πείσουν να τα παρατήσω.
Η μικρή βρέθηκε στην θερμοκοιτίδα κι ο άντρας μου, όταν ήρθε να δει τι γίνεται, άκουσε τον υπεύθυνο γιατρό να του λέει πως «το παιδί δεν θα τα καταφέρει, θα είναι βάρος». Σκέφτηκε καλά και, τελικά, αποφάσισε πως είναι καλύτερα να φύγειμη χαλάσει τη ζωή του. Εγώ, σιωπηλή, μελαγχολία στο φουλ.
Την ημέρα της εξιτηρίου, όμως, δήλωσα ξεκάθαρα: «Δεν θα εγκαταλείψω την κόρη μου». Ο σύζυγος μάζεψε τα πράγματά του κι έφυγε. Γύρισα στο άδειο διαμέρισμα στην Αθήνα με το μωρό αγκαλιά. Περπατούσαμε από νοσοκομείο σε νοσοκομείο, πιαστήκαμε απ’ το κάθε τελευταίο χαμόγελο γιατρώνη ελπίδα πεθαίνει τελευταία και στην Ελλάδα.
Κάτι άρχισε να αλλάζει. Άλλες μανάδες, που είχαν κι αυτές παιδιά με προβλήματα, ήταν πάντα εκεί: ζεστές, γεμάτες συμπαράσταση και μια φροντίδα που μόνο οι Έλληνίδες γνωρίζουν. Κάποια στιγμή, γνωρίζω έναν άντρα στο νοσοκομείο. Μου διηγήθηκε την ιστορία τουη γυναίκα του το σκασε με έναν νεότερο και παιδιά δεν είχαν, κι έτσι πέρασε τις μέρες τελείως μόνος.
Κοίταξε τη δική μου κόρη με τόση τρυφερότητα που κόντεψα να βάλω τα κλάματα μπροστά του. Μου στάθηκε με συμβουλές, διασυνδέσεις και οικονομική βοήθειαμιλάμε για χρηματικό ποσό, όχι και λίγα ευρώ! Κάπως έτσι γίναμε αχώριστοι. Παντρευτήκαμε, κι ας λένε τα… κουτσομπολιά στην πλατεία Συντάγματος.
Τώρα η κόρη μου είναι σχεδόν καλά. Άθλια μαθήματα, τελικά έγινε η καλύτερη αθλήτρια του συλλόγου. Κι έχουμε ακόμα έναν μικρούλη στην οικογένεια: ένα αγοράκι-σκανδαλιάρη που μας γεμίζει το σπίτι με χαμόγελα, και φυσικά, τρέχει διαρκώς πίσω απ την αδερφή του.
