Глядя на то, как Костас вновь рисует в тетради очередного Σπάιντερμαν вместо выполнения домашних заданий, мы с Марией понимали: самое беззаботное будущее в нашей семье ждет разве что нашего кота, Леонидаса. Десятки репетиторов не смогли пробудить в мальчике любовь к точным предметам. Наоборот, с каждым учителем он всё больше погружался в рассуждения о смысле жизни. Мир ματαιότητα ματαιοτήτων, думал Костас. Истинное счастье это αραλίκι, σοκολατένια εκλέρ και κινούμενα σχέδια στο κινητό.
Когда руки почти опустились, я случайно наткнулся в интернете на странное объявление: «Πωλείται μπάρα και προσφέρω αγάπη για τα σχολικά και αθλητικά μαθήματα στα παιδιά σας. Δική μου μέθοδος! Δουλεύω με μαθηματικά, ιστορία, ελληνικά, αγγλικά, δικέφαλο, τρικέφαλο, πόδια, ώμους, λογοτεχνία, στήθος. Γιάννης». Моя γονική επιφυλακτικότητα απλά εξαφανίστηκε, βλέποντας αδιέξοδο. Я набрал номер. Из динамика послышался тяжелый прерывистый голос и металлические удары.
Έλα, ακούω, за ритмом железа в трубке различались какие-то ритмичные хлопки.
Καλησπέρα, για την αγγελία τηλεφωνώ.
Μπάρα πούλησα, сказал Янис и уже был готов положить трубку.
Όχι-όχι, για το γιο μου. Να τον μάθετε μαθηματικά, ελληνικά, λογοτεχνία.
Ηλικία, κιλά, ικανότητες μαθητή.
Σύντομος, αυστηρός, αλλά δελεαστικός. Теперь сменился звук σχοινιού, σαν να μυρίζει ιδρώτα.
Εννιά χρονών, εικοσιπέντε κιλά, κάπως κάνει προσθέσεις…
Πόσα push-ups βγάζει;
Τι; переспросил я, прочищая ухо.
Push-ups, έλξεις, γίνεται;
Δεν ξέρω, πέντε ίσως…
Ξεχωρίζει προθέματα από καταλήξεις;
Δεν είμαι σίγουρος, να ρωτήσω τη γυναίκα μου…
Τι όργανα έχετε στο σπίτι;
Όργανα;
Διαβήτη, μοιρογνωμόνιο, λάστιχα, βαράκια;
Μια ξύλινη χάρακα.
Κατάλαβα. Στείλτε διεύθυνση, έρχομαι σε μια ώρα, сказал Янис и крикнул: Πόδια ανοιχτά, πλάτη ίσια! Όχι σε σας, μάθημα ιστορίας έχω. Και το έκλεισε.
Я еще стоял с прямой спиной, пока не пошел к Костасу. Про нового репетитора он отреагировал обычным способом: добавил ένταση на τηλεόραση и ζήτησε τσάι με τοστ. Κανένα ενδιαφέρον για τα μαθήματα.
Στην πόρτα χτύπησε. Η Μαρία είδε από το ματάκι ένα στήθος που θα ζήλευε και ο ίδιος ο Ηρακλής.
Καλησπέρα, прошепелав, στο χωλ μπήκε ένα βουνό μυών με μπλούζα κολάν και άρωμα καρύδας ο Γιάννης.
Ο μικρός Ολυμπιονίκης σας;
Μμμ… μουρμούρισε η Μαρία. Μάλλον ήρθε ο τύπος που στον καθρέφτη πάρκαρε το Opel…
Συγγνώμη, παλιά οφθαλμίατρος… τώρα καθηγητής.
Ονομάζομαι Γιάννης Χρήστου, ειδικός στο παρόν.
Α, εσείς είστε… του πήρα τη σπορ τσάντα. Με το που την άφησε, σχεδόν γκρεμίστηκα από το βάρος. Ο γάτος έκανε διαπλανητική τροχιά.
Τι έχετε εκεί μέσα;
Εκπαιδευτικό υλικό. Δημοτικό και πρακτικά αντικείμενα.
Ο Κώστας βυθισμένος στον καναπέ, το βλέμμα κολλημένο στο κινητό. Η πόρτα ανοίγει.
Τρυπάνι έχετε;
Γιατί;
Εξάσκηση ελληνικών, απαντά και βγάζει μπάρα, σάκο του μποξ και σχοινί αναρρίχησης.
Θα ρωτήσω του γείτονα, σχεδόν καταρρέω. Αυτός είναι ο Κώστας. Του σηκώνει από τον καναπέ, μόλις φτάνει το γόνατο του Γιάννη.
Από πού έχετε τόσους μυς;
Μετα την προπαίδεια, απαντά και αρχίζει να στοιβάζει δίσκους της μπάρας.
Λοιπόν, ξεκινήστε…
Εσείς είστε πιο δυνατός από τον Σπάιντερμαν;
Ο Σπάιντερμαν σηκώνει δύο κατοστάρια;
Ο Κώστας κατάλαβε πως όχι.
Δεν μαρέσουν τα μαθήματα, ξεκαθάρισε ο πιτσιρικάς.
Τα μαθήματα είναι για τους αποτυχημένους. Εμείς κοιλιακούς θα κάνουμε.
Ο Γιάννης ξαπλώνει κι αρχίζει ροκανίσματα. Ο Κώστας περίμενε να τα φτύσει, όμως αυτός άλλαζε ρυθμό και πρόσθετε βάρος. Μετά πιάνει βαράκια, ελατήρια, και τελειώνει με push-ups.
Όλα τα θυμήθηκες; Θες να σαι δυνατός ή να τριγυρνάς σαν τον Σπάιντερμαν στις σκόνες;
Ο μικρός κουνά αρνητικά το κεφάλι.
Ωραία! Τρία σετ από σαρανταπέντε μείον τριάντα εννιά από το κάθε άσκηση. Ξεκινάμε από κοιλιακούς.
Πόσο είναι αυτό;
Εσύ πες μου.
Δεν βρήκα τρυπάνι, μόνο δράπανο, φτάνει ο πατέρας, και βλέπει το γιο του να κάνει push-ups. Κοκαλώνει. Θα μπω αργότερα… έφυγε στις μύτες, έκλεισε την πόρτα πίσω του.
***
Την επόμενη μέρα, στις πεντέμιση το πρωί, χτύπησε το τηλέφωνο. Ανοίγω το μάτι και στην πόρτα βλέπω τη φαλάκρα του Γιάννη. Ακόμα πιο ογκώδης απ ότι χθες.
Έχουμε ιστορία και γεωγραφία. Στολή: αθλητικά, κοντομάνικο, σορτσάκι. Σήμερα τρέξιμο μελέτης του Δήμου, ιστορικά αξιοθέατα.
Είναι τρίτη δημοτικού! Αυτά δεν τα χει ακόμη…
Έχει και ποίημα. Θα ρθείτε;
Όχι, ευχαριστώ, καλός ήμουν στο σχολείο.
Πότε έγινε το μεγαλύτερο κρητικό σεισμό;
Ε, εγώ πάω να ξυπνήσω τον μικρό…
Γυρνάω, τον ντύνουμε στον δρόμο!
***
Τρεις φορές κάθε βδομάδα, ο Γιάννης, βουνό από μύες, εμφανιζόταν στην πόρτα μας. Δευτέρα: στήθος-τρικέφαλος-ώμοι-μαθηματικά-ελληνικά· Τετάρτη: πλάτη-δικέφαλος-λογοτεχνία-αγγλικά· Παρασκευή: πόδια-γεωγραφία-ιστορία.
Μετά από τρεις εβδομάδες, ο Κώστας μπήκε στην κουζίνα χωρίς μπλούζα. Τα six packs φάνηκαν, κι εγώ σκέπασα το πάχος μου με την τσαγιέρα. Το παιδί ίσιωσε, ξεκίνησε να μας παρατηρεί για τη καθισιά μας.
Μα δεν μου αρέσει αυτό, λέει ένα βράδυ η Μαρία. Ξέρεις τι ζήτησε για τα γενέθλια;
Ξέρω: PlayStation.
Όχι, μονόζυγο για δωμάτιο και μπλέντερ για smoothie. Μήπως τελικά ο Γιάννης δεν είναι κανονικός καθηγητής; Κανένας φανατικός γυμναστής δεν θα αφήσει βιβλία…
Λένε μαθηματικά κάνουν.
Είδες ποτέ βιβλίο στα χέρια τους;
Πίνακα θερμίδων είδα.
Να σε πω· όλοι αυτοί οι γυμνασμένοι δεν πάνε πολύ μπροστά.
Καλύτερα φουσκωτός χαζούλης παρά αδύναμος σπασίκλας;
Καλύτερα κανονικό παιδί. Θέλω να σταματήσουν αυτά τα μαθήματα!
Χτύπησε το τηλέφωνο.
Η δασκάλα του! Τι έκανε πάλι; Ναι, έρχομαι.
***
Με ταξί πήγαμε στο σχολείο. Μας πέρασαν αμέσως στο γραφείο της διευθύντριας. Γεμάτο κόσμο, γονείς, παιδιά, σχολική ψυχολόγος, δασκάλα. Ένας θόρυβος που η διπλανή αίθουσα μουσικής άλλαξε κουρδισμα.
Αυτό εδώ δεν είναι γυμναστήριο, είναι σχολείο, μου λέει μία μαμά.
Συγγνώμη, τι έγινε;
Η δασκάλα εξηγεί:
Ο Κώστας έβαζε τα παιδιά να κάνουν σκάλα στο διάλειμμα και να υπολογίζουν σκορ με διαιρέσεις.
Τι πράγμα;
Pull-ups στο μονόζυγο, ανεβάζοντας το επίπεδο.
Δεν ήθελαν;
Με απειλές. Αυτός ξεκίνησε! Τον έβρισαν, τους διόρθωσε.
Πώς;
Τους εξήγησα πώς κλίνεται βλάκας και ψωνάρα. Με χτύπησαν, απάντησα όπως λέει ο Γιάννης: «αν έχεις ενέργεια, τραβά μονόζυγο, αν μπλεχτείς με βαρβάρους, δίδαξε διαίρεση».
Είπε πως, αν πλησιάσουμε ξανά, θα βγάλει τετραγωνική ρίζα! έκλαιγε ένα παιδί.
Δεν ταιριάζει αυτό το παιδί με τα δικά μας! φώναζε μια μάνα.
Σιγά, δηλαδή, δεν έγινε καμία μπουνιά; ρωτώ.
Όχι, κουνάνε όλοι αρνητικά.
Άρα με επιθετικότητα απάντησε με Μαθηματικά και μονόζυγο;
Και τρέξιμο και Τ. Καβάφη!
Είδες; Για χαζό τον έλεγες!
Η διευθύντρια πήρε το λόγο:
Θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη… από τους γονείς του παιδιού. Ο γιoς σας είναι εξαιρετικός, αλλά θα πρέπει να τον περάσουμε τάξη.
Δηλαδή;
Στην τετάρτη δημοτικού πάει από τώρα, η ύλη που διδάσκουμε δεν του φτάνει.
Σιγή. Οι άλλοι έφευγαν, με σκυμένα κεφάλια.
Βγάζω το κινητό στον διάδρομο:
Γιάννη, σε πάνε τέταρτη. Τα λέμε με καινούργια μαθήματα!
***
Σε μια βδομάδα, ο Κώστας μπήκε τετάρτη· μετά από δύο, πήγε σε αγώνες crossfit και ετοιμάζεται για μαθητικό διαγωνισμό λογοτεχνίας. Σε λίγο μου ζήτησαν από το σχολείο τον αριθμό του Γιάννη.
Σιγά-σιγά στήθηκε νέα ομάδα· εκεί τιμωρούσαν όχι για αδύνατες επιδόσεις στη γυμναστική, μα για κακούς βαθμούς.
***
Από όλα αυτά έμαθα ένα πράγμα: χαρούμενα παιδιά είναι εκείνα που βρίσκουν τόπο να εκφραστούν είτε με εξισώσεις είτε με μονόζυγα. Οι λίγοι που τολμούν, κάποιες φορές απλώς χρειάζονται πιο δυνατό στήριγμα, όχι άλλο φρένο.
