Ξέρεις, όταν βγήκα στη σύνταξη ένιωσα φοβερά μόνη, κάτι που nu cred că am simțit vreodată înainte. Abia acum, la vârsta asta, realizez că poate nu am știut să-mi trăiesc așa cum trebuie viața.
Πολλές γυναίκες εδώ λένε «αν δεν έχεις μεγάλη οικογένεια και φασαρία μέσα στο σπίτι, δεν μπορείς να είσαι ευτυχισμένη». Εγώ όμως δεν συμφωνούσα ποτέ. Όλη μου τη ζωή τη ζούσα για μένα. Nimeni nu a cerut τίποτα από μένα. Ani de zile fără δεσμεύσεις και griji legate de familie.
Μόλις τελείωσα το Πανεπιστήμιο, βρήκα δουλειά σε μια μεγάλη τουριστική εταιρεία στην Αθήνα şi am lucrat και ca model într-o firmă cunoscută. Τα πήγαινα καλά και οικονομικά ευρώ și încă euro! Ήμουν με παρέες από φίλες όλες καταξιωμένες, πετυχημένες, χωρίς să μας λείπει τίποτα.
Θεωρούσα τον εαυτό μου άνετη οικονομικά, είχα ταξιδέψει σχεδόν παντού Λονδίνο, Παρίσι, Ρώμη, Αίγυπτο, Τουρκία. Στη ζωή μου μπήκαν κάποιοι άντρες, έζησα όμορφες στιγμές, αλλά όταν ένιωθα ότι πια δεν υπάρχει ενδιαφέρον, έφευγα. Ποτέ δεν είχα στο μυαλό μου ιδέες για familie, copii asta mă speria. Να θυσιάζω τον ελεύθερο χρόνο μου για παιδάκια, εγώ; Να γίνω μια απ αυτές τις αγχωμένες μανούλες που τρέμουν για το κάθε τι; Μπα Φοβόμουν τις υποχρεώσεις!
Τα χρόνια πέρασαν αστραπιαία. Τώρα πια, είμαι συνταξιούχα, ζω μόνη και αυτή η μοναξιά με βαραίνει. Δεν παντρεύτηκα, nu am făcut copii și abia τώρα, στα γεράματα, mă uit în urmă și mă doare că nici măcar ένα παιδί nu έκανα. Στην αρχή nu am vrut, μετά am zis că n-am timp, după aia era deja αργά. Δεν το έβλεπα ποτέ σαν glücklich να είμαι μητέρα.
Βλέπω την αδερφή μου, τη Μαρία, που έχει δυο γιους şi τρία εγγόνια γεμάτο το σπίτι της ζωή και φωνές. Εγώ όμως, πάντα ήμουν υπεροπτική, nu ascutam pe nimeni. Τώρα μέσα μου έχω τεράστια ανάγκη να αλλάξω να τα βρω με τους συγγενείς μου, να γνωρίσω καλύτερα τα ανίψια μου. Να γνωρίσω, ίσως, έναν άντρα μόνο όπως εγώ şi să formăm ceva frumos. Λες να προλάβω; Να τα καταφέρω;Είμαι ακόμα ζωντανή κι όσο ζω, pot începe din nou. Σήκωσα το τηλέφωνο, πήρα τη Μαρία. Τη ρώτησα αν μπορώ να περάσω το απόγευμα, să le duc prăjituri copiilor. Γέλασε δυνατά, «σε περιμένουμε!». Ξαφνικά, το διαμέρισμά μου φάνηκε λίγο πιο φωτεινό.
Ίσως δεν έχω μια παραδοσιακή οικογένεια, αλλά am un început nou. Σήμερα, ίσως αργά, μα όχι πολύ αργά, μαθαίνω ότι η ευτυχία υπάρχει σε ό,τι διαλέγεις να αγαπήσεις încă o inimă deschisă, un zâmbet, o mână caldă. Και, ξέρεις, τώρα πια nu mă mai sperie nimic. Γιατί αύριο θα έχω γέλια στο σπίτι, μπισκότα στο τραπέζι και povestea mea abia începe.
