Η ανιψιά μας, η Ιφιγένεια, ήταν μόλις δεκατριών χρονών όταν την στείλαμε για δύο εβδομάδες διακοπές στη γιαγιά της, στο χωριό έξω από τα Ιωάννινα. Στην αρχή, η Ιφιγένεια χάρηκε πολύ να περνάει χρόνο με τη γιαγιά της, η σχέση τους ήταν δυνατή, οι δυο τους έμοιαζαν να μιλούν την ίδια γλώσσα της καρδιάς. Τα χρόνια όμως πέρασαν, και καθώς η Ιφιγένεια μεγάλωνε, η γοητεία της επαρχίας άρχισε σταδιακά να ξεθωριάζει. Της έλειπαν οι φίλες της από το σχολείο, οι βόλτες στην πλατεία της Αθήνας, οι ταινίες και όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που γεμίζουν τη ζωή ενός παιδιού στην πόλη. Παράλληλα, η Ιφιγένεια ήταν το μοναδικό εγγόνι της γιαγιάς της, και η επίσκεψή της γινόταν πάντοτε αφορμή για λίγη χαρά μέσα στην καθημερινότητα.
Μια μέρα, ο πατέρας της Ιφιγένειας την άφησε στο σπίτι της γιαγιάς, καθώς η μητέρα της, η Αλεξάνδρα, ετοιμαζόταν να γεννήσει το δεύτερό της παιδί. Ήταν τότε που θεώρησαν πως η Ιφιγένεια θα ωφελείτο από τον καθαρό αέρα του χωριού και τις κουβέντες με τη γιαγιά της, ενώ η γιαγιά, από την πλευρά της, έβλεπε το σπίτι να γεμίζει ξανά ζωντάνια. Επιπλέον, η άφιξή της ανακούφισε οικονομικά τη γιαγιά, αφού ο γαμπρός της φρόντιζε να της στέλνει ευρώ για τα έξοδα του εγγονιού κατά τη διάρκεια της διαμονής.
Στην αρχή, η γιαγιά δεν περίμενε από την Ιφιγένεια να βοηθήσει με τις δουλειές του σπιτιού. Της έφτανε να έχει κοντά της κάποιον με τον οποίο να μοιράζεται ιστορίες, με τον οποίο να πνίγει τη σιωπή των μοναχικών ημερών. Κι όμως, όσο ο καιρός περνούσε, η Ιφιγένεια άρχισε να παραπονιέται κι έγινε απαιτητική. Ήξερε πως ο πατέρας της έστελνε χρήματα κι έτσι, μεγάλωναν οι προσδοκίες της για ιδιαίτερες περιποιήσεις και φαγητό εκλεκτό.
Το πράγμα πήρε άσχημη τροπή όταν μια μέρα η Ιφιγένεια ξέσπασε άσχημα, όταν ανακάλυψε πως κάποιος είχε φάει το κρουασάν της. Κατηγόρησε έναν ξάδελφο που έμενε με τη γιαγιά, παρά τον συνωστισμό του σπιτιού. Ο καβγάς ξέφυγε από τον έλεγχο και χρειάστηκε να έρθει ο πατέρας της Ιφιγένειας από την Αθήνα για να ηρεμήσει τα πνεύματα. Οι μικρές αυτές εντάσεις και τα ξεσπάσματα οδήγησαν σε ψυχρότητα μεταξύ τους, κι από εκείνη τη μέρα αποφάσισαν να μην την ξαναστείλουν στη γιαγιά.
Η γιαγιά πληγώθηκε πολύ από αυτήν την απόφαση. Μετρούσε πώς και πώς τις στιγμές με την Ιφιγένεια και, παρά τις δυσκολίες, της άρεσε η παρουσία της εγγονής της, ένιωθε το σπίτι να ανθίζει. Όμως τα πράγματα άλλαξαν κι οι επισκέψεις σταμάτησαν, αφήνοντας μια σιγή στο σπίτι και ένα βαθύ αποτύπωμα στη γιαγιά.
