Από μικρό παιδί, ήμουν πάντα άνθρωπος που μπορούσε να βοηθήσει ακόμα και έναν δηλωμένο εχθρό σε στιγμές ανάγκης. Ποτέ δεν σκέφτηκα πως η πεθερά μου θα ήταν μια τέτοια περίπτωση. Κόντρα στα στερεότυπα, η πεθερά μου είναι μια υπέροχη γυναίκα, γεμάτη καλοσύνη και ευγένεια. Πρόσφατα, μας χτύπησε μια δυσάρεστη κατάσταση: αρρώστησε σοβαρά, νοσηλεύτηκε στο Ιπποκράτειο και χρειαζόταν ακόμη φροντίδα όταν βγήκε από το νοσοκομείο.
Χωρίς να συμβουλευτώ τον σύζυγό μου, την πήρα στο σπίτι μας, ώστε εγώ και ο Νίκος να μπορούμε να την προσέχουμε. Πίστευα πως ο Νίκος θα χαρεί που φροντίζω τη μητέρα του με τόση αγάπη, όμως σ όλη τη διαδρομή προς το σπίτι, η πεθερά μου, η Ελευθερία, έδειχνε μελαγχολική, σαν να ήθελε να πει κάτι αλλά δεν έβρισκε το θάρρος. Μόλις φτάσαμε, τη βοήθησα να μπει μέσα, της έστρωσα το κρεβάτι και πήγα να της ετοιμάσω μια ζεστή σούπα. Ήθελα να κάνω χαρούμενους και την Ελευθερία και τον Νίκο.
Δυστυχώς, όταν γύρισε ο Νίκος από τη δουλειά, όλα άλλαξαν προς το χειρότερο. Μόλις είδε τη μητέρα του στο κρεβάτι, αναρωτήθηκε γιατί το βάρος αυτό βρισκόταν στο σπίτι μας και θέλησε να τη διώξει. Με δυσκολία κατάφερα να τον συγκρατήσω. Αν δεν ήμουν εκεί, ο Νίκος ίσως να είχε διώξει την ίδια του τη μάνα. Παραμένουμε παντρεμένοι, όμως νιώθω βαθιά απογοήτευση για τη συμπεριφορά του. Στη ζωή, η αληθινή αξία φαίνεται όταν δείχνουμε συμπόνια και σεβασμό στους ανθρώπους που μας έδωσαν αγάπηγιατί, τελικά, η καλοσύνη που προσφέρουμε στις δύσκολες στιγμές, επιστρέφει πάντα σε εμάς.
