Μεγάλωνα μόνος μου την κόρη μου. Η μοναδική μου σκέψη ήταν να γίνει ένας πραγματικά καλός άνθρωπος. Δεν λυπήθηκα τα έξοδα, δούλευα σκληρά για να της εξασφαλίσω ό,τι χρειαζόταν. Η ζωή της μικρής μου δεν ήταν εύκολη, αφού έχασε τη μητέρα της τόσο νωρίς.
Η κόρη μου δοκιμάστηκε από τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Τα άλλα παιδιά στο σχολείο την πείραζαν, κάνοντάς την να στεναχωριέται και να νιώθει ανασφάλεια. Προσπαθούσα πάντα να την παρηγορήσω, λέγοντάς της πως η ζωή πολλές φορές φέρνει ανατροπές απρόβλεπτες. Την αγαπούσα με όλη μου την ψυχή κι εκείνες τις στιγμές της το έδειχνα ξεχωριστά.
Η αγαπημένη της γιορτή ήταν πάντα η παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Την περίμενε με ανυπομονησία, ελπίζοντας πως τότε θα πραγματοποιηθούν όλες της οι ευχές. Στο σχολείο τη γιορτή αυτή συνοδεύαν πάντα δώρα, και τα παιδιά ντύνονταν με ωραίες στολές ή φορέματα. Εγώ πάντα είχα θέμα με τα χρήματα, όμως πάσχιζα να ντύσω την κόρη μου όμορφα εκείνη τη μέρα. Μια φορά μάλιστα, της αγόρασα τόσο όμορφο φόρεμα που η κόρη μου έγινε το επίκεντρο της γιορτής: όλοι οι συμμαθητές της την θαύμαζαν για την εμφάνισή της. Ήταν τόσο χαρούμενη, με ευχαριστούσε συνέχεια.
Η κόρη μου μεγάλωσε. Μετά το λύκειο, έφυγε για την Αθήνα για να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο. Όλα έγιναν όπως τα είχε ονειρευτεί, γιατί ήταν πάντα πολύ έξυπνη και αποφασιστική. Το γεγονός πως ζούσε στην πρωτεύουσα την άλλαξε σημαντικά. Ανακάλυψε τις χαρές του χρήματος, κι έγινε πιο υπολογίστρια. Άρχισε να βγαίνει με άντρες που της αγόραζαν ακριβά δώρα και ξόδευαν ευρώ για να πηγαίνουν σε πολυτελή εστιατόρια.
Όταν έμεινε έγκυος, ετοιμάστηκε να παντρευτεί. Ήταν χαρούμενη γιατί ο μελλοντικός της σύζυγος ήταν εύπορος. Όμως ούτε που σκέφτηκε να με καλέσει, ούτε τους συγγενείς της στον γάμο. Αντί γι αυτό, μου έστειλε ένα μήνυμα για να μου ζητήσει να μην εμφανιστώ, εξηγώντας μου πως ο γάμος θα είναι μόνο για πλούσιους κι εγώ δεν άνηκα σε αυτήν την κατηγορία.
Στεναχωρήθηκα πολύ από τη συμπεριφορά της. Είχα προσφέρει τα πάντα, την στήριζα σε κάθε δυσκολία, αλλά άξιζα να με αντιμετωπίσει έτσι; Αφού σκέφτηκα καλύτερα, αποφάσισα να πάω στην Αθήνα.
Όταν ήρθε η ώρα να υποδεχτεί τους καλεσμένους, πλησίασα την κόρη μου. Της χάρισα ένα μικρό μπουκέτο λουλούδια, τη φίλησα και της ευχήθηκα καλή τύχη, και έφυγα αμέσως. Η κόρη μου έμεινε αποσβολωμένη. Ένιωσε ντροπή και μετάνιωσε για τη συμπεριφορά της. Πώς μπόρεσε να φερθεί τόσο άσχημα στον πατέρα της;
Έτρεξε πίσω μου κλαίγοντας, ζητώντας συγγνώμη και υποσχόμενη πως δεν θα ξανακάνει ποτέ κάτι τόσο πληγωτικό.
