7 Ιουνίου
Σκέφτομαι συχνά πόσο απαραίτητη είναι η εμπιστοσύνη για να υπάρχει μια ήσυχη και αρμονική οικογενειακή ζωή. Όταν ο ένας περιμένει τον άλλον στο σπίτι και συναντά μόνο καχυποψία ή ψυχρότητα, τότε τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά. Σιγά-σιγά, μια τέτοια ατμόσφαιρα φέρνει μόνον φασαρίες και αποξένωση. Η εμπειρία το αποδεικνύει.
Γνωρίζω πολλούς ανθρώπους που δυσκολεύονται να εμπιστευτούν. Συνήθως, αυτά τα συναισθήματα δε γεννιούνται έτσι απλά, αλλά έχουν ρίζες σε παλιά τραύματα. Αν, για παράδειγμα, μια γυναίκα έχει εξαπατηθεί από κάποιον στο παρελθόν, δύσκολα θα εμπιστευτεί ξανά εύκολα έναν άντρα. Και αν αφορά τον ίδιο που την πρόδωσε, τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα. Όμως, κάπου πρέπει να μπει ένα τέλος σ’ αυτά. Δεν κάνει καλό σε κανέναν κυρίως στον ίδιο τον εαυτό μας.
Η καχυποψία διαβρώνει τις σχέσεις. Η ζωή γεμίζει ένταση, φόβο και ανησυχία που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν. Δεν είναι σωστό να είμαστε εύπιστοι με τον καθένα, αλλά χρειάζεται να μάθουμε να συζητάμε ήρεμα όταν κάτι μας προβληματίζει. Το συνεχόμενο άγχος και η νευρικότητα μας τρώνε σιγά-σιγά.
Θυμάμαι τι πέρασε ο συνάδελφός μου, ο Ανδρέας Παπαδόπουλος. Τον τελευταίο καιρό, παρατήρησε ότι η γυναίκα του, η Ευγενία, έβγαινε όλο και πιο συχνά από το σπίτι. Στην αρχή δεν έδωσε σημασία, αλλά σταδιακά άρχισε να βγαίνει δύο φορές την εβδομάδα. Η ανησυχία του ανδρωνόταν. Μια μέρα, ενώ έψαχνε ζευγάρια παπούτσια σε μια ντουλάπα, βρήκε μέσα σε ένα κουτί με γυναικεία παπούτσια κάτι απρόσμενο: μερικά χαρτονομίσματα σε ευρώ. Ήταν έκπληκτη η αντίδρασή του, αφού η Ευγενία δεν είχε αναφέρει ποτέ τίποτα σχετικό με λεφτά.
Λίγες μέρες αργότερα, τα λεφτά εξαφανίστηκαν από το κουτί και η Ευγενία έφυγε ξανά από το σπίτι. Ο Ανδρέας πια δεν άντεχε αποφάσισε να την ακολουθήσει για να δει τι συμβαίνει.
Η διαδρομή της τον οδήγησε στην απέναντι πολυκατοικία. Εκεί, την είδε να μπαίνει μέσα και, σιωπηλά, μπήκε κι εκείνος στο κτήριο. Άκουσε το „κλικ” της πόρτας στον δεύτερο όροφο και ανέβηκε αμέσως. Άρχισε να χτυπά επίμονα την πόρτα.
Όταν η πόρτα άνοιξε, αντί για κάποιον εραστή, εμφανίστηκε μπροστά του μια ηλικιωμένη γυναίκα. Ο Ανδρέας έμεινε με το στόμα ανοιχτό. Η Ευγενία γνώρισε τη γιαγιά, τη κυρία Δέσποινα, τυχαία, όταν γύριζε από το σούπερ μάρκετ κι αποφάσισε να τη βοηθά με τα ψώνια. Από τότε, δύο φορές την εβδομάδα, ερχόταν εδώ, έπαιρνε τη λίστα με τα ψώνια, της έφερνε ό,τι χρειαζόταν και τις περισσότερες φορές της άφηνε τα ρέστα πίσω στο κουτί της ντουλάπας.
Τόση αναστάτωση για το τίποτα Ξαναθυμήθηκα πόσο άδικη είναι η καχυποψία και πόσο μας τυφλώνει από το να δούμε πραγματικά τις όμορφες πλευρές όσων αγαπάμε. Σήμερα υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως θα εμπιστεύομαι περισσότερο αυτούς που βρίσκονται δίπλα μου.
