ΑΓΑΠΗ ΑΝΕΞΑΝΤΛΗΤΗ
Ο Παναγιώτης παντρεύτηκε κάποτε με την Αγγελική από κοινή συμφωνία και ουράνια αγάπη. Όμως με τον καιρό, η αγάπη, στην αρχή σταγόνα-σταγόνα και στη συνέχεια με μικρό ρυάκι, άρχισε να απομακρύνεται από το σπίτι του Παναγιώτη. Ακόμα κι όταν γεννήθηκε η κόρη του, ο ρυάκι δεν σταμάτησε. Αντίθετα, μεγάλωνε, φτάνοντας να γίνει ολόκληρος ποταμός. Η αγάπη του Παναγιώτη διαλυόταν σε φευγαλέους δεσμούς, σύντομες σχέσεις, συχνές ερωτικές περιπέτειες
Ο Παναγιώτης δεν ήθελε και δεν μπορούσε να ανήκει μόνο στη γυναίκα του. Με το γοητευτικό του χαμόγελο, το θάρρος και κάτι ανεξήγητο ακόμη, κατακτούσε τις γυναίκες.
Χάριζε την ανεξάντλητη αγάπη του σε όλες. Κοπέλες λεπτές και νταρντάνες, ξανθιές και μελαχρινές, κεφάτες και σοβαρές, παντρεμένες και ελεύθερες στην αναζήτηση της μοίρας τους. Εκείνες τον αντιγύριζαν με το ίδιο νόμισμα.
Η γυναίκα του, η Αγγελική, κατόρθωνε να μην υποψιάζεται τίποτα. Τουλάχιστον, ποτέ δεν τον κατηγόρησε, ούτε έκανε σκηνές ζήλιας. Και ο Παναγιώτης ποτέ δεν παραμελούσε τη γυναίκα του.
Μα μια μέρα, την αστείρευτη αυτή ροή σταμάτησε μια άλλη γυναίκα: η Δέσποινα. Τον μάγεψε με την ομορφιά και το μυαλό της! Όλο του τον ελεύθερο χρόνο (πλήν της γυναίκας του) τον περνούσε με τη Δέσποινα. Η Δέσποινα, παντρεμένη με κάποιον Μανώλη με τον οποίο χώριζε και τα ξανάβρισκε κατά περιόδους, έβλεπε τον Παναγιώτη σαν μια ανάσα ελευθερίας και έναν ολόκληρο κόσμο. Η σχέση τους κράτησε τρία χρόνια.
Η κόρη του Παναγιώτη, η Ειρήνη, αφού τελείωσε το λύκειο, έφυγε για σπουδές στην Αμερική με πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών. Στην Ελλάδα δεν επέστρεψε. Παντρεύτηκε έναν Αμερικανό στο Λος Άντζελες, έκανε τρία παιδιά. Οι ανάγκες μεγάλωναν και κάλεσε τους γονείς της για βοήθεια. Ο σύζυγος της Ειρήνης είχε μόνο τον πατέρα του ζωντανό, τον Μάικλ, καθώς η μητέρα του είχε πεθάνει.
Ο Παναγιώτης και η Αγγελική ταξίδεψαν στην Καλιφόρνια. Για δύο χρόνια φρόντιζαν τα εγγόνια τους. Όμως, ο Παναγιώτης άρχισε να ετοιμάζεται να επιστρέψει στην Ελλάδα. Η Αγγελική έμεινε σαστισμένη. Γιατί; Ο Παναγιώτης έφυγε χωρίς καμιά εξήγηση. Μόλις έφτασε στην Αθήνα, έτρεξε αμέσως στη Δέσποινα.
Να, ήρθα! Δεν αντέχω μακριά σου! Μόνο πες μου, θέλεις να μείνω; Με μαγεύεις, Δέσποινά μου!
Παναγιώτη, ξέχασες; Είμαι ακόμα παντρεμένη. Χαίρομαι που σε βλέπω, αλλά μέχρι εκεί
Ο Παναγιώτης δεν μπορούσε να αντέξει την απόρριψή της. Έπειτα από την αποτυχία του, γύρισε στην οικογένεια στο Λος Άντζελες. Εκεί, όμως, η Αγγελική του φύλαγε έκπληξη.
Παναγιώτη, εγώ και ο Μάικλ αποφασίσαμε να ενώσουμε τις ζωές μας. Δεν νομίζω πως έχεις δικαίωμα να με κατηγορήσεις πια! Κι εσένα, σε αφήνω ελεύθερο. Τα εγγονάκια θα τα μεγαλώσουμε εμείς. Γιατί να μένεις; Τι έχεις να τους διδάξεις; είπε η Αγγελική με ειρωνεία.
Άρα, τα ήξερες όλα; ρώτησε διστακτικά ο Παναγιώτης.
Φυσικά! Πάντα βρίσκεται κάποιο «καλόπαιδο» να με ενημερώσει απάντησε η Αγγελική, χαμογελώντας θριαμβευτικά.
Ο Παναγιώτης επέστρεψε στο διαμέρισμά του στην Αθήνα. Ξαναπήγε στη Δέσποινα.
Άλλαξες γνώμη; Έλα να φτιάξουμε τη ζωή μας! ικέτεψε ο Παναγιώτης.
Όχι! Θα πηγαίνεις πάλι στις Αμερικές, κι εγώ να περιμένω; Εσύ έφυγες από κοντά μου! Ξέρεις ποιος με έβγαλε απ την κατάθλιψη; Ο άντρας μου, ο Μανώλης! Τελείωσε για μας, Παναγιώτη απέρριψε η Δέσποινα την ιδέα.
Απογοητευμένος σύζυγος και εραστής, γύρισε σπίτι. Κλείστηκε μέσα τρεις μέρες.
Μια μέρα ακούγεται χτύπος στην πόρτα. Μια νεαρή γυναίκα στέκεται μπροστά του.
Καλησπέρα, κύριε Πάνο! Δεν με θυμάστε; Είμαι η φίλη της κόρης σας. Πώς είναι η Ειρήνη; χαμογελούσε και κοκκίνιζε η άγνωστη.
Καλά είναι. Εσύ είσαι η Μαριγώ; Θυμάμαι, θυμάμαι απάντησε βαριεστημένα ο Παναγιώτης και χασμουρήθηκε.
Κύριε Πάνο μήπως έχετε λίγο αλάτι; Είστε γείτονας μου είπε δειλά η νεαρή γυναίκα.
Ο Παναγιώτης την κοίταξε προσεκτικά. Ευχάριστη και γελαστή.
Πέρνα μέσα, Μαριγώ. Να βάλω και λίγο τσάι βιάστηκε να πει ο Παναγιώτης.
Αχ, κύριε Πάνο! Από μικρή σας αγαπούσα. Είστε το πρότυπό μου! Βέβαια παντρεύτηκα στο μεταξύ, αλλά εσείς ήσασταν πάντα „δεσμευμένος”… Όμως είμαι πεισματάρα! Περίμενα!
Ο Παναγιώτης είναι πια 56 ετών, η Μαριγώ 33.
Η νέα οικογένεια τώρα περιμένει μωρόΈμειναν κι οι δυο ακίνητοι για μια στιγμή: εκείνος, με βλέμμα κουρασμένο αλλά έτοιμο να εκπλαγεί, εκείνη, με παιδικό ενθουσιασμό και αδιόρατη αγωνία μην τρομάξει τη μοίρα που τόσο καιρό ποθούσε.
Μαριγώ δηλαδή; προσπάθησε να ψελλίσει ο Παναγιώτης, μα εκείνη τον διέκοψε με ένα γέλιο ανάλαφρο.
Φτάνει πια, κύριε Πάνο, αρκετά περιμέναμε όλοι μας στη ζωή. Μια φορά να διαλέξετε κι εσείς κάποιον που σας διάλεξε πρώτος.
Ξέσπασε σε γέλια κι ο ίδιος, κάτι ανάμεσα σε ανακούφιση και παραδοχή. Της έδειξε το τραπέζι.
Βάλε το αλάτι, Μαριγώ. Κάθισε μαζί μου. Να δοκιμάσουμε, τουλάχιστον, να φτιάξουμε λίγη ζωή από την αρχή.
Καθώς το βράδυ έπεφτε, ο Παναγιώτης αναρωτήθηκε, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, αν η ανεξάντλητη αγάπη είναι πράγματι να μοιράζεσαι παντού ή να χαρίσεις ολόκληρο τον εαυτό σου σε εκείνον που σε περίμενε στ αλήθεια.
Στο τραπεζάκι, το τσάι μοσχοβόλησε κι η Μαριγώ γελούσε δίπλα του. Η μοναξιά, που ως τώρα έμοιαζε πεπρωμένο, άρχισε ξαφνικά να σβήνει. Έξω απ το παράθυρο, το φως της πόλης έσβηνε σιγά σιγά, μα στο διαμέρισμα, δυο φλυτζάνια αχνιστά ενώθηκαν, κι όλα τα παλιά λάθη, τα πάθη και οι προδοσίες κρύφτηκαν πίσω από το απλό, αμετάκλητο τώρα: τη δεύτερη ευκαιρία.
Κι αν η αγάπη καμιά φορά μοιάζει ανεξάντλητη, ίσως αυτό να σημαίνει μόνο πως πάντα βρίσκει ένα καινούργιο ποτάμι να κυλήσει, αρκεί να ανοίξεις πάλι την πόρτα.
