Ζω στο σπίτι μου εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια, και ο γείτονάς μου δεν locuiește cu mult mai puțin timp. Când eu am început să aranjez ultimele detalii la interior, el abia se apuca să construiască al lui.
Ne γνωριζόμαστε πολύ καλά. Συχνά κρατούσαμε επαφή, ανταλλάσσαμε καλημέρες και μερικές φορές πηγαίναμε ο ένας στο σπίτι του άλλου. Ποτέ, όμως, δεν υπήρξε πραγματική φιλία μεταξύ μας.
Εκείνη τη χρονιά, κατά τη διάρκεια του χειμώνα, έμεινα για λίγο στο σπίτι της κόρης μου, η Σοφία, γιατί τα προβλήματα υγείας με δυσκόλευαν να διαχειριστώ το σπίτι μόνη μου. Όταν η άνοιξη έφερε ξανά ζεστασιά στην Αθήνα, αποφάσισα να επιστρέψω.
Επέστρεψα στα τέλη του Απρίλη, όταν είχε λιώσει εντελώς το χιόνι και όλα στον κήπο ήταν έτοιμα για μια νέα αρχή. Παρότι ανησυχούσα για το σπίτι, όλα ήταν όπως τα άφησα. Ρίχτηκα αμέσως στη δουλειά, φροντίζοντας τον μπροστινό κήπο και τα λαχανικά μου. Τίποτα δεν είχε μείνει στη μοίρα του.
Έχω δύο μικρά θερμοκήπια. Εκεί φύτεψα αγγούρια και πιπεριές, και στο τρίτο, ντομάτες.
Στις γραμμές της γης φύτεψα φράουλες, καρότα, κρεμμύδια και άνηθο. Κατά μήκος του φράχτη μου που γειτνιάζει με αυτόν του γείτονα, τριανταφυλλιές και σμέουρα. Η δουλειά μου πάντα τραβούσε επαίνους, όμως ξαφνικά έπιασα πάλι μια ταραχή πίσω μου. Η Σοφία με πήγε στην πόλη για εξετάσεις, και το καλοκαίρι με έστειλε σε ένα θεραπευτικό κέντρο για ένα μήνα.
Τελικά, το Σεπτέμβριο ένιωσα πάλι καλά. Γύρισα πίσω. Μπήκα στον κήπο μου και τότε το είδα: ο ξύλινος φράχτης που με χώριζε από τον γείτονα ήταν σπασμένος τόσο, που μπορούσα να περάσω από την πλευρά του στη λαχανόκηπό μου.
Ήταν φανερό ότι ο γείτονας, ο Κωνσταντίνος, είχε χρησιμοποιήσει τα θερμοκήπια και τα παρτέρια μου. Ούτε καν με πήρε τηλέφωνο να ζητήσει άδεια, παρόλο που έχει το κινητό μου.
Φυσικά, δεν μου άρεσε καθόλου αυτό. Τον ρώτησα ευθέως γιατί χάλασε τον φράχτη. Μου απάντησε πως είναι πιο βολικό να περνάει από εκεί, πως μέσα από τον δικό μου κήπο έχει πιο κοντά τα θερμοκήπια και τα λαχανικά. Του εξέφρασα την ενόχλησή μου, αλλά εκείνος το δέχτηκε με απόλυτη ψυχραιμία. Του ξεκαθάρισα πως δεν θέλω κανείς να μπαίνει στον κήπο μου χωρίς άδεια.
Επιπλέον, του ζήτησα να διορθώσει ο ίδιος το κομμάτι του φράχτη που χάλασε. Και πρόσθεσα πως θεωρώ δίκαιο να μοιραστεί μαζί μου τη φετινή σοδειά. Δεν ήταν ότι χρειαζόμουν τα λαχανικά. Ήθελα να του δώσω ένα μικρό μάθημα, ένα μάθημα που ήμουν σίγουρη πως δεν θα ξεχνούσε ποτέ.
