Ήμουν για την οικογένεια του γιου μου δωρεάν νταντά και μαγείρισσα, μέχρι που με είδαν στο αεροδρόμιο με εισιτήριο χωρίς επιστροφή.
Νίνα, γεια! Σε ενοχλώ; Η φωνή της νύφης μου, της Κατερίνας, έβγαινε από το τηλέφωνο με μια προσποιητή ζωντάνια.
Σίγηρα ανακάτευα με το κουτάλι μια σούπα που είχε κρυώσει εδώ και ώρα. Δεν ενοχλούσα. Ποτέ δεν ήμουν απασχολημένη όταν χρειάζονταν κάτι.
Νασαι, Κατερίνα.
Έχουμε νέα μπουμ! Πήραμε εισιτήρια, πάμε Τουρκία για δύο εβδομάδες! Όλα συμπεριλαμβανομένα, φαντάζεσαι; Ήταν ξαφνικό, μια φτηνή προσφορά!
Τα φαντάστηκα. Θάλασσα, ήλιος, ο Λευτέρης και η Κατερίνα. Και κάπου εκτός σκηνής ο πεντάχρονος γιος τους, ο Μιχάλης. Ο εγγονός μου.
Συγχαρητήρια. Χαίρομαι για σας, είπα, με μια επίπεδη, άψυχη φωνή, σαν οδηγίες χάπια.
Τέλος πάντων! Θα πάρεις τον Μιχάλη, έτσι; Δεν μπορεί να πάει νηπιαγωγείο τώρα, έχει ξαναρχίσει η ανεμοβλογιά.
Και έχει κολύμβηση, δεν πρέπει να χάνει. Και έχει ραντεβού με τον λογοθεραπευτή την επόμενη εβδομάδα, θα σου στείλω όλο το πρόγραμμα.
Μιλούσε γρήγορα, χωρίς να με αφήνει να μιλήσω, λες και φοβόταν ότι θα προλάβαινα να σκεφτώ και να αρνηθώ. Αν και ποτέ δεν είχα αρνηθεί.
Κατερίνα, σκεφτόμουν να πάω στην εξοχή για λίγες μέρες, όσο κρατάει ο καιρός ξεκίνησα, χωρίς ούτε εγώ να πιστεύω τον εαυτό μου.
Στην εξοχή; Η φωνή της ακούστηκε γεμάτη έκπληξη, λες και μιλούσα για ταξίδι στον Άρη. Μαμά, τι εξοχή, τι λες;
Ο εγγονός σου χρειάζεται προσοχή, κι εσύ μιλάς για λαχανικά. Δεν πάμε για διασκέδαση, πάμε για την υγεία μας! Θαλάσσιο αέρα, βιταμίνες!
Κοίταζα από το παράθυρο την γκριζωμένη αυλή. Ο δικός μου θαλάσσιος αέρας. Οι δικές μου βιταμίνες.
Και κάτι ακόμα, συνέχισε η Κατερίνα χωρίς παύση, θα έρθει η παράδοση για τη γάτα την Τετάρτη, premium τροφή, δώδεκα κιλά.
Ο κούριερ θα έρθει από τις δέκα μέχρι τις έτσι, μην φύγεις από το σπίτι, εντάξει; Και να ποτίζεις τα λουλούδια μας, ειδικά την ορχιδέα. Είναι επιλεκτική.
Απαρίθμιζε τα καθήκοντά μου σαν κάτι τελείως φυσικό. Δεν ήμουν άνθρωπος. Ήμουν μια λειτουργία. Ένα δωρεάν εργαλείο για την άνετη ζωή τους.
Εντάξει, Κατερίνα. Φυσικά.
Νασαι καλά! Ήξερα ότι μπορώ να βασιστώ πάνω σου! Τζιτζίριζε χαρούμενη, λες και μου έκανε μεγάλη χάρη. Τέλος, φιλάκια, τρέχω να μαζέψω τις βαλίτσες!
Το τηλέφωνο έκλεισε.
Το άφησα σιγά στο τοίχο.
Το βλέμμα μου έπεσε στον ημερολόγιο. Εκεί, με κόκκινο μαρκαδόρο, ήταν κυκλωμένο το Σάββατο η μέρα της συνάντησης με τις φίλες μου, που δεν τις είχα δει σχεδόν ένα χρόνο.
Πήρα ένα υγρό πανί και με μια κίνηση έσβησα αυτό το κόκκινο σημάδι. Σαν να έσβηνα ένα ακόμα μικρό κομμάτι της δικής μου, μη ζωσμένης ζωής.
Δεν είχα ούτε θυμό, ούτε πίκρα. Μόνο μια κολλώδης κενότητα και μια ήσυχη, ξεκάθαρη ερώτηση: πότε θα καταλάβουν ότι δεν είμαι απλώς ένα δωρεάν εργαλείο, αλλά ζωντανός άνθρωπος;
Ίσως μόνο όταν με δουν στο αεροδρόμιο, με εισιτήριο χωρίς επιστροφή.
Ο Μιχάλης ήρθε την επόμενη μέρα. Ο γιος μου, ο Λευτέρης, έφερε μια τεράστια βαλίτσα, μια τσάντα με τα πράγματα για την πισίνα και τρία σακούλια με παιχνίδια. Απέφευγε να με κοιτάξει στα μάτια.
Μαμά, βιάζομαι, θα χάσουμε την πτήση, είπε βιαστικά, αφήνοντας τη βαλίτσα στη μέση του διαδρόμου.
Η Κατερίνα μπήκε πίσω, ντυμένη για διακοπές ελαφριά φόρεμα, ψάθινο καπέλο. Ρίχτηκε μια γρήγορη ματιά στο μικρό μου διαμέρισμα.
Νίνα, μην αφήνεις τον Μιχάλη πολλές ώρες σε κινούμενα σχέδια, διάβαζέ του. Και λιγότερα γλυκά, μετά γίνεται αδύ
