Θυμάμαι ακόμα εκείνη την ημέρα που ήρθε στη δική μας ομάδα ένα καινούριο κορίτσι, η Φωτεινή. Ήταν κοντά στην ηλικία μας, αλλά ξεχώριζε τόσο πολύ. Το φόρεμά της ήταν φανερά φθαρμένο, γεμάτο μπαλώματα, ενώ τα μαλλιά της, καστανά με μια κόκκινη απόχρωση, ήταν προσεκτικά πιασμένα πίσω και δεμένα με μια ταλαιπωρημένη κορδέλα. Τα μεγάλα πράσινα μάτια της έκρυβαν μια θλίψη που κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει. Αργότερα μάθαμε ότι η Φωτεινή μεγάλωσε χωρίς τη μητέρα της μόνο ο πατέρας ήταν κοντά της, παλεύοντας σε δύσκολες συνθήκες, όπως φανερώνεται και από την απλότητα της εμφάνισής τους. Το φως της φτώχειας ήταν παντού γύρω τους.
Στην ομάδα μας ήταν και οι δίδυμες Ειρήνη και Μελίνα. Ειρήνη είχε πάντα μια ήρεμη στάση, προσπαθώντας να κρατήσει την ισορροπία, ενώ η Μελίνα ήταν η αιώνια ταραχοποιός. Χωρίς ντροπή έσπαγε τα παιχνίδια των άλλων, και καμιά φορά ούτε καν την μάλωνε κανείς. Η Μελίνα νιώθει ασταμάτητη ήταν κόρη της διευθύντριας του νηπιαγωγείου και αυτό της έδινε θάρρος και υπεροψία. Συνήθως ξεσπούσε πάνω στη Φωτεινή, την χτυπούσε, πετούσε το φαγητό της και τραβούσε τα μαλλιά της. Η Φωτεινή δε αντιδρούσε, απλώς έμπαινε σιωπηλά σε μια γωνιά, με μισόκλειστα δάκρυα στα μάτια. Κάποιες φορές προσπαθούσαμε να τη στηρίξουμε, αλλά αυτό οδηγούσε σε τιμωρία από τη δασκάλα, αφού η Μελίνα παρέμενε πάντοτε ανέγγιχτη.
Όμως, τη μέρα των γενεθλίων της Φωτεινής, ήρθε στο νηπιαγωγείο με ένα ολοκαίνουργιο φόρεμα. Μια απαλή ροζ απόχρωση που έλαμπε, το χρώμα άλλαζε ανάλογα με το φως. Τα τελειώματα του φορέματος ήταν γεμάτα μικροσκοπές πέτρες που λαμποκοπούσαν, προκαλώντας θαυμασμό και σχόλια από όλα τα παιδιά. Οι δίδυμες παρακολουθούσαν από μία γωνιά, φανερά ενοχλημένες χωρίς να μιλούν.
Η Φωτεινή ήταν πραγματικά χαρούμενη, τα μάτια της φωτίζονταν από ευτυχία. Έπαιζε έξω προσπαθώντας να αποφύγει το κουτί με την άμμο, για να μη λερώσει το καινούριο φόρεμά της. Μια στιγμή όμως, χάσαμε το βλέμμα της μες στο παιχνίδι. Ξαφνικά, ένας δυνατός θόρυβος μας έκανε να γυρίσουμε. Εκεί, μέσα σε μια λίμνη νερού, η Φωτεινή με το φόρεμά της σκισμένο. Η Μελίνα στεκόταν δίπλα, γελώντας σκληρά. Η Φωτεινή ξέσπασε σε κλάματα, γνωρίζοντας πόσο θα στενοχωρηθεί ο πατέρας της που το φόρεμα καταστράφηκε. Είσαι απλά μια ζητιάνα, δεν είσαι πριγκίπισσα!, είπε περιπαικτικά η Μελίνα.
Αυτή η σκηνή με συγκλόνισε. Ήμουν μάρτυρας στον πόνο μιας απροστάτευτης μικρής, της οποίας η σπουδαία μέρα καταστράφηκε. Έμεινε για πάντα μέσα μου, με δίδαξε πως ποτέ στη ζωή μου δε θέλω να κάνω κακό σε άλλους ανθρώπους.
