Ένα κορίτσι λυκείου βρίσκοντας το σκύλο της, σταμάτησε από δύο άντρες που της πρότειναν βίαια να την «πάρουν μια βόλτα»…

Καθώς περπατούσε το σκυλάκι της, μια κοπέλα γυμνασίου σταμάτησε δίπλα σε δύο άντρες που της πρόσφεραν βίαια να την «πάνε μια βόλτα»
Ποτέ δεν είχε δει έτσι το σκυλί της η Νίκη: στα μάτια του έκαιγε ο θυμός, τα δόντια του γυάλιζαν απειλητικά. Πριν καταλάβει τι συνέβαινε, το σκυλί είχε ήδη πηδήξει πάνω στον άντρα που την έπιασε από το χέρι, την έριξε κάτω και σηκώθηκε πάνω της σαν μια σκοτεινή σκιά, γρυλίζοντας με τρόμο
Όταν η Νίκη έγινε επτά χρονών, πήρε έναν δικό της μεγάλο και φωτεινό χώρο. Αλλά η μικρή αρνήθηκε κατηγορηματικά να κοιμηθεί μόνη εκεί. Κάθε βράδυ κάποιος από τους γονείς τηςόταν η μητέρα της, όταν ο πατέρας τηςέπεφτε δίπλα της για να αποκοιμηθεί. Αν ξύπναγε τη νύχτα και δεν υπήρχε κανείς κοντά της, έπαιρνε το μαξιλάρι της, την κουβέρτα της και μετακόμιζε στο υπνοδωμάτιο των γονιών της. Ούτε οι ικεσίες, ούτε οι συζητήσεις με παιδαγωγικό σκοπό δεν έφεραν αποτέλεσματίποτα δεν άλλαζε, παρόλο που το κορίτσι μεγάλωνε.
Μέχρι που μια μέρα, η λύση κυλίστηκε ξαφνικά στα πόδια τηςσε μορφή μιας άσπρης, μαλλιαρής μπάλας που πρώτα τρόμαξε και φώναξε και αμέσως μετά άφησε μια λακκούβα κάτω από το σώμα της. Κοιτάζοντας πιο κοντά, αποδείχθηκε ότι ήταν ένα γλυκούλι σκυλάκι, τόσο γλυκό και συγκινητικό που η Νίκη φώναξε αμέσως: «Μαμά, μπορούμε να το κρατήσουμε, ε;» Και ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις: να μελετά καλά, να κρατάει τη σειρά της, να βγάζει βόλτες μόνη της το σκυλάκι, και να κοιμάται στο δωμάτιό της χωρίς τη μαμά και τον μπαμπά. Στις τρεις πρώτες προϋποθέσεις η Νίκη συμφώνησε αμέσως, αλλά στη τελευταία δίστασεμέχρι που συνειδητοποίησε: «Τώρα δεν θα είμαι μόνη πια!»
Έτσι ήρθε στο σπίτι η Λυκάκωστα χαρτιά ένας γουεστάι, αλλά στη φύση της μια αληθινή κυρία με δυνατό χαρακτήρα. Και, παραδόξως, η Νίκη κράτησε τον λόγο της. Με την άφιξη της Λυκάκως, άρχισε να κοιμάται στο δικό της δωμάτιο, και το σκυλί έγινε η πιστή της συντρόφισσαστα νυχτερινά της όνειρα και στις καθημερινές της υποχρεώσεις.
Η Λυκάκω ήταν πραγματική ομορφιά: περιποιημένη, συνειδητή της γοητείας της, συμπεριφερόταν σαν αληθινή κυρία. Τα άλλα σκυλιά τα αγνοούσε σχεδόν τελείως, αλλά στα παιδιά που ήθελαν να το χαϊδέψουν, ήταν υπομονετική, σχεδόν με μια αίσθηση ανωτερότηταςσαν να αναγνώριζε τους επαίνους τους. Όταν όμως άλλα σκυλιά πλησίαζαν, έδειχνε αμέσως τα δόντια της και γάργαρα με αγανάκτηση.
Για να αλλάξουν τη συμπεριφορά της Λυκάκως, η μητέρα και η Νίκη γράφτηκαν σε μια σχολή σκύλων και παρακολούθησαν τα μαθήματα επί τρεις εβδομάδες. Αλλά είτε ο εκπαιδευτής δεν ήταν αρκετά έμπειρος, είτε η Λυκάκω ήταν υπερβολικά ανεξάρτητηδεν άλλαξε τίποτα. Το τελικό συμπέρασμα του ειδικού ήταν: «Σε βλέπει ως την αγέλη της. Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο.» Και λοιπόναυτοί οι τρεις ήταν καλά μαζί έτσι κι αλλιώς.
Για τις βόλτες, η Νίκη και η Λυκάκω διάλεγαν μια εγκαταλελειμμένη, χορταριασμένη περιοχή πίσω από το σπίτι. Κάποτε υπήρχαν μπαράκια εκεί, αλλά είχαν κατεδαφιστεί εδώ και καιρόαπόμενε μόνο η βάση τους και μερικά άγρια φυτά. Η μία πλευρά του οικοπέδου έφτανε μέχρι μια γειτονιά με παλιά ξύλινα σπίτιακτίρια που ζούσαν τις τελευταίες τους μέρες. Οι περισσότεροι ιδιοκτήτες σκύλων επέλεγαν τον κοντινό, οργανωμένο χώρο για βόλτες, αλλά η Νίκη και η Λυκάκω προτιμούσαν αυτή τη ρομαντική γωνιά, που εξέπεμπε μια αίσθηση ελευθερίας και απομόνωσης.
Και εκεί, σε αυτό το μέρος, η Λυκάκω συνάντησε τη μοίρα της.
Εκείνο το καλοκαίρι, η Νίκη έγινε δεκαπέντε χρονών, και η Λυκάκω οκτώ. Το κορίτσι ήταν πλέον ψηλό, λεπτό, με έναν ονειροπόλο βλέμμα και το κινητό στο χέρι. Η Λυκάκω συμπεριφερόταν με την αποφασιστικότητα μιας ώριμης, γεμάτη αυτοπεποίθηση κυρίας. Περπατούσαν μαζί στην περιοχή: η Νίκη βυθισμένη στις σκέψεις της, ενώ η Λυκάκω μύριζε το γρασίδικαι τότε ξαφνικά ήρθε η επίθεση! Ένας τεράστιος, χνουδωτός σκύλος πετάχτηκε πάνω της, που έδειχνε σαν τσοπανόσκυλο, αλλά με πιο ακατάστατο τρίχωμα και μια ατελείωτη ενέργεια. Ήταν ένα χαρούμενο, μεγάλο, θορυβώδες πλάσμα, που γύριζε γύρω από τη Λυκάκω, την έσπρωχνε με τη μύτη της, την έγλειφε και με τη χαρά του την είχε τρελάνει. Η Λυκάκω έμεινε παγωμένη, χωρίς να ξέρει τι να κάνει με αυτόν τον θρασύ τύπο.
Μη φοβάσαι, μικρή μου! έσπευσε μια ηλικιωμένη κυρία με μπαστούνι στο χέρι. Παιχνιδιάρης, αλλά ήμερος. Ποτέ δεν