Άλλο ένα παιδί
Η Ελένη γύριζε με δυσκολία στο σπίτι της μετά τη δουλειά, σ αυτά τα άδεια δωμάτια. Άναβε αμέσως την τηλεόραση, αυξάνοντας τη ένταση, προσπαθώντας να φανταστεί ότι κάποιος ήταν στο σπίτι. Η κόρη της, η Μαρία, είχε ήδη παντρευτεί. Και ο άντρας της ο Νίκος την είχε αφήσει για μια νεότερη.
Η Ελένη ακόμα δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο Νίκος την πρόδωσε. Είχαν ζήσει ειρηνικά είκοσι τέσσερα χρόνια, χωρίς καυγάδες και τσακωμούς. Ονειρεύονταν ακόμα να γιορτάσουν τα εικοσιπεντάχρονα γάμου τους σε ένα εστιατόριο, μιας και αυτή η επέτειος θεωρείται ασημένιος γάμος. Αλλά δεν ήταν γραφτό, όλα τα όνειρα και τα σχέδια κατέρρευσαν.
«Μαμά, ποτέ δεν περίμενα ότι ο μπαμπάς θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο», έκλαιγε η Μαρία. «Τον θύμωσα και δεν θα του μιλήσω ξανά.»
«Κορίτσι μου, δεν γίνεται έτσι. Ο μπαμπάς σου φύγε από μένα, όχι από σένα. Εσύ είσαι η κόρη του και σε αγαπάει το ίδιο. Μην κόψεις την επικοινωνία μαζί του», την παρακάλεσε η Ελένη.
Δεν ήθελε να στρέψει την κόρη της εναντίον του πατέρα της. Κατηγορούσε τον εαυτό της σε κάποιο βαθμό.
«Ίσως δεν τον αγάπησα αρκετά, δεν τον πρόσεξα, ίσως δεν του έδινα την απαραίτητη προσοχή. Έπρεπε να ασχοληθώ περισσότερο με την οικογένεια παρά με την καριέρα μου.»
Ο Νίκος γοητεύτηκε από μια νεαρή κοπέλα, που γνώρισε σε ένα καφενείο όταν έβγαινε με φίλους μετά τη δουλειά και πίναν μπύρες. Συνάντησε το βλέμμα μιας κοπέλας που τον κοιτούσε στα μάτια, όμορφη, με καστανά μάτια και ζωηρές σπίθες μέσα τους. Για κάποιο λόγο, αυτό το βλέμμα του κόλλησε βαθιά στην ψυχή του, πλησίασε και γνωρίστηκαν. Η Χρύσα δεν είχε αντίρρηση, και κάπως γρήγορα βρέθηκε στο διαμέρισμα που νοίκιαζε. Μετά όλα γύρισαν γύρω Ερωτεύτηκε.
Δεν μπόρεσε να κρυφτεί για πολύ από τη γυναίκα του. Κι αυτή ήδη υποψιαζόταν, και έγινε μια δυσάρεστη συζήτηση. Ο Νίκος ομολόγησε ειλικρινά.
«Ελένη, ερωτεύτηκα. Καταλαβαίνω ότι σε πλήγωσα, αλλά δεν θέλω να σε εξαπατώ.» Ήταν δύσκολο, θλιμμένο, αλλά προσπαθούσε να τα καταφέρει.
Η Ελένη γύρισε από τη δουλειά, άλλαξε ρούχα, όταν ξαφνικά χτύπησε το τηλέφωνο. Η αδελφή της, η Σοφία, τηλεφωνούσε.
«Γεια σου, Ελένη, είσαι σπίτι; Έχω μια δουλειά μαζί σου, έρχομαι αμέσως.»
«Είμαι σπίτι, έλα με περιμένω», χα
