Ποτέ μην κρίνεις έναν άνθρωπο από την εμφάνισή του αυτό το μάθημα το πήρα και το έζησα μπροστά στα μάτια μου σήμερα, και νομίζω πως δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
**1η σκηνή: Συνάντηση στον διάδρομο**
Το φουαγιέ του εκλεκτού ιδιωτικού σχολείου στην Κηφισιά έλαμπε από μάρμαρο και μπρούτζινες λεπτομέρειες. Εγώ, με το ακριβό κοστούμι μου και την αύρα σιγουριάς, στάθηκα δίπλα σε μια γυναίκα αισθητά πιο απλή φορούσε τζιν, ένα γκρι πουλόβερ και κρατούσε απ το χέρι ένα αγοράκι.
Την κοίταξα και, με μια ειρωνική γκριμάτσα, της είπα:
Με συγχωρείτε, το τραπέζι για φιλανθρωπίες είναι κάτω. Εδώ είναι ο χώρος για τα μέλη. Μην λερώνετε τσάμπα τον VIP διάδρομο.
**2η σκηνή: Ηρεμία πριν τον σεισμό**
Η γυναίκα δεν έδειξε κανένα σημάδι ταραχής. Έμεινε ψύχραιμη, κρατώντας σταθερά το χέρι του παιδιού.
Δεν πρόκειται να περιμένουμε σε καμία ουρά σήμερα, μου απάντησε σιγανά αλλά σίγουρα.
**3η σκηνή: Τελεσίγραφο**
Γέλασα ειρωνικά και έδειξα τα μπράτσα μου, παίζοντας το σκληρό χαρτί πλησίασα λίγο απειλητικά.
Τότε φύγετε αμέσως, πριν αναγκαστώ να καλέσω την ιδρύτρια του σχολείου να σας διώξει προσωπικά.
**4η σκηνή: Το χρυσό κλειδί**
Εκείνη όμως δε φάνηκε να τρομάζει. Με ηρεμία έβγαλε από την τσέπη ένα βαρύ, χρυσό key-card. Το ακούμπησε στον αισθητήρα της πόρτας του διευθυντή – και τα μεγάλα δρύινα φύλλα άνοιξαν με ένα χαρακτηριστικό κλικ. Γύρισε και με κοίταξε με ένα βλέμμα τόσο παγωμένο που ένιωσα βύθισμα στον αυχένα μου.
Εγώ είμαι η ιδρύτρια, είπε. Και όσον αφορά την αίτηση του γιου σας…
**5η σκηνή: Σημείο χωρίς επιστροφή**
Πήγε στο γραφείο της γραμματείας, πήρε έναν φάκελο γεμάτο χαρτιά την αίτηση του γιου μου. Δίπλα δούλευε ένας δυνατός καταστροφέας εγγράφων. Χωρίς δισταγμό, πέρασε τον φάκελο στη σχισμή του μηχανήματος.
Τα χαρτιά άρχισαν να χάνονται μέσα στις κοφτερές λάμες, γίνοντας χιλιοστά χαρτοπόλεμου.
ΟΧΙ! φώναξα, πετώντας με τρόμο να σώσω ό,τι μπορούσα.
Άγγιξα τα τελευταία φύλλα, μα τα μαχαίρια τα κατάπιαν αμείλικτα…
**Τέλος ιστορίας**
Έμεινα γονατιστός μπροστά στη μηχανή, προσπαθώντας να συμμαζέψω τα απομεινάρια, αλλά ήταν αργά. Ο κόσμος μου, που με τόσο κόπο είχα χτίσει με γνωριμίες και ευρώ, ισοπεδώθηκε μέσα σε δευτερόλεπτα.
Κοιτάξτε, εγώ… δεν είχα ιδέα! άρχισα πίσω της, η φωνή μου έσπαγε. Έγινε παρεξήγηση ο γιος μου είναι ο καλύτερος της τάξης, η φοίτηση εδώ είναι το παν για εμάς!
Εκείνη, η ιδρύτρια, με κοίταξε ανενόχλητη.
Στο σχολείο μας δεν διδάσκουμε μόνο μαθηματικά και διοίκηση. Μαθαίνουμε στα παιδιά τον σεβασμό, την ανθρωπιά, την ηθική. Πώς θα μεγαλώσει ένας ηγέτης, αν οι γονείς του δίνουν τόσο κακό παράδειγμα;
Σταμάτησε για λίγο, όσο η μηχανή σταματούσε να σβήνει.
Ο γιος σας δεν έχει θέση εδώ. Όχι εξαιτίας των επιδόσεών του, αλλά για το παράδειγμα που βλέπει στο σπίτι.
Σας παρακαλώ, μπορώ να κάνω δωρεά στο σχολείο σας! φώναξα, απελπισμένος. Σκεφτείτε το, τα χρήματα μπορούν να βοηθήσουν πολύ…
Στάθηκε στην πόρτα, πριν φύγει. Δεν γύρισε καν.
Κρατήστε τα ευρώ σας. Θα τα χρειαστείτε για να πληρώσετε κάποιο ιδιωτικό σχολείο σε άλλη πόλη. Από σήμερα, κανένας σοβαρός εκπαιδευτικός οργανισμός στην Αθήνα δεν θα δεχτεί την αίτησή σας. Το μάθημα τελείωσε.
Έκλεισε σιγά-σιγά την πόρτα πίσω της, και εγώ έμεινα μόνος στον χρυσό αλλά έρημο διάδρομο, περιτριγυρισμένος από λωρίδες χαρτιού.
**Δικό μου δίδαγμα:** Ο σεβασμός είναι το μοναδικό νόμισμα που δεν ανταλλάσσεται σε καμία αγορά. Μερικές φορές, ένα λάθος με έναν «απλό» άνθρωπο, μπορεί να σου κοστίσει το ίδιο το μέλλον σου.
