Ένας νεαρός οδηγός λεωφορείου έδωσε σε όλους τους επιβάτες ένα μάθημα ζωής. Αυτή η πράξη του είναι πραγματικά άξια θαυμασμού

Σήμερα έγινα μάρτυρας μιας πράξης ενός 25χρονου οδηγού του ΟΑΣΑ. Να τι συνέβη.
Στη στάση του λεωφορείου επιβιβάστηκε μια ηλικιωμένη κυρία, γύρω στα 80 της χρόνια· παρατηρούσα όλη τη σκηνή. Έβγαλε ένα μαντηλάκι μέσα στο οποίο, όπως φάνηκε, είχε χρήματα· μέτρησε προσεκτικά το ανάλογο ποσό και ζήτησε από τον οδηγό να την κατεβάσει στην επόμενη στάση, δίπλα στο σούπερ μάρκετ. Σταμάτησε, όπως πάντα· η γιαγιά έβγαλε τα ευρώ και είπε:
Ευχαριστώ πολύ, παιδί μου.
Όμως ο οδηγός δεν πήρε τα χρήματα! Πήρε το πορτοφόλι του και είπε πως θα επιστρέψει σε τρία λεπτά. Με γρήγορο βήμα, κατευθύνθηκε προς το σούπερ μάρκετ και αγόρασε τέσσερα λίτρα γάλα, κρέμα γάλακτος, ψωμί, μακαρόνια και λίγο κρέας! Τα έφερε στη γιαγιά. Εκείνη αρνήθηκε, λέγοντας:
Δεν χρειάζεται, η σύνταξή μου μου αρκεί για το ψωμί κι ό,τι άλλο χρειαστώ.
Αλλά ο νεαρός της απάντησε:
Αν δεν τα πάρετε, θα τα πετάξω.
Η γιαγιά βούρκωσε, τον ευχαρίστησε και του ευχήθηκε να του πάνε όλα καλά… Ο οδηγός ανέβηκε και πάλι στο λεωφορείο. Μια γυναίκα περίπου σαράντα χρονών άρχισε να λέει:
Άξιζε τόσο να χαλάσεις λεφτά και να μας καθυστερήσεις απλώς για ευχαριστίες;
Ο νεαρός γύρισε, άνοιξε τις πόρτες και της είπε να κατέβει, λέγοντάς της:
Εξαιτίας ανθρώπων σαν εσένα, οι ηλικιωμένοι νομίζουν πως όλοι οι νέοι είναι ασεβείς· επειδή τίποτε δεν μαθαίνετε στα παιδιά σας πέρα από την υποκρισία και την απληστία!
Η γυναίκα κατέβηκε κατακόκκινη σαν ντομάτα! Μπράβο παλικάρι, μακάρι να είχαμε περισσότερους σαν εσένα!
Στο τέλος της μέρας κατάλαβα κάτι βαθύ: πραγματική ανθρωπιά φαίνεται στις μικρές, καθημερινές πράξεις. Η ευγένεια είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να προσφέρουμε ο ένας στον άλλον στην Ελλάδα του σήμερα.