Το χειμωνιάτικο κρύο κόβανε το δέρμα σαν μαχαίρια, ενώ από τον ποταμό ανέβαιναν υγρές, οστέινες παγωνιές. Στην αυλή, ανάμεσα σε ερείπια από παλιά γκαράζ, έπαιζε ένα πεντάχρονο αγόρι. Η μητέρα του στεκόταν λίγο πιο μακριά, με το τηλέφωνό της κολλημένο στο αυτί, και γελούσε με τα αστεία μιας φίλης της.
Το αγόρι πλησίαζε όλο και περισσότερο στην άκρη του ποταμού, ενώ η μητέρα του ήταν απορροφημένη. Τα νερά εκείνη τη μέρα ήταν θολά και άγρια οι πρόσφατες βροχές είχαν κάνει το ρεύμα δυνατότερο. Μία κακή κίνηση και το παιδί έπεσε μέσα με μια κραυγή, το βαρύ παλτό του τραβώντας το αμέσως κάτω.
Η μητέρα δεν πρόσεξε τίποτα. Συνεχίζοντας την κουβέντα της, πετούσε μόνο περιστασιακές, βαρεμένες ματιές γύρω της.
Το αγόρι προσπαθούσε απεγνωσμένα να φτάσει στην ξηρά, αλλά το ρεύμα το τραβούσε όλο και πιο μακριά. Βήχαγε, πνιγόταν, πασχίζοντας να πιάσει αέρα στον παγωμένο αέρα.
Τότε, στην απέναντι όχθη, εμφανίστηκε ένας άντρας ένας άνθρωπος που όλοι στην περιοχή ανέφεραν με περιφρόνηση. Λιγνός, ατημέλητος, τον έλεγαν απλώς «Νίκο». Άστεγος, που ζούσε σε ένα ερειπωμένο σπίτι εκεί κοντά.
Άκουσε τις κραυγές του παιδιού και χωρίς δεύτερη σκέψη πήδηξε μέσα στους παγωμένους νερώδες, με τα βρώμικα ρούχα του. Τα κύματα τον χτυπούσαν, προσπαθώντας να τον ρίξουν, αλλά δεν σταμάτησε μέχρι να φτάσει το αγόρι και να το τραβήξει από το κολάρο του.
Το παιδί έκλαιγε, χλωμό και τρεμάμενο. Ο Νίκος το πήγε στην ακρογιαλιά και το τυλίγονε στο σκισμένο παλτό του.
Όταν το επέστρεψε στο σπίτι, η μητέρα τους είδε τελικά και ξεφώνισε:
Τι φαντάζεσαι, ότι ακουμπάς το παιδί μου;! Αλήτη!
Πνιγόταν
Καλύτερα να πνιγόταν παρά να σε πλησιάσει με τα βρώμικα χέρια σου!
Ο Νίκος την κοιτούσε άναυδος. Πληγωμένος, αλλά πιο πολύ τρομαγμένος για το αγόρι. Το να βλέπει αυτή τη γυναίκα να του φωνάζει, αντί να ελέγξει αν το παιδί της ήταν καλά, του φαινόταν αδιανόητο.
Και τότε, ο Νίκος έκανε κάτι που κανείς δεν περίμενε αλλά που ήταν βαθιά δίκαιο
Πήρε μια απότομη απόφαση: σφίγγοντας ξανά το αγόρι, γύρισε απότομα.
Ε! Δώστο πίσω! ούρλιαζε η γυναίκα, αλλά δεν τόλμησε να πλησιάσει.
Ο Νίκος περπάτησε ήρεμα προς το σπίτι μιας γριάς γειτόνισσας μιας καλής, στοργικής γυναίκας και της χτύπησε την πόρτα.
Βοηθήστε το παιδί είπε, με κόπο να παίρνει ανάσα. Καλέστε την αστυνομία. Η μητέρα του σχεδόν το σκότωσε. Εσείς το είδατε.
Η γειτόνισσα κάλεσε αμέσως την αστυνομία. Σύντομα έφτασαν οι αστυνομικοί και πήραν τη μητέρα, που ακόμα και τότε έβριζε. Ο Νίκος τα είπε όλα όπως έγιναν, χωρίς να κρύψει τίποτα.
Μετά την έρευνα, η μητέρα έχασε την επιμέλει
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
