Ο βορειάς του Νοεμβρίου κομματιάζε το δέρμα σαν μαχαίρια, ενώ από το ποτάμι έφερνε μια υγρή ψύχρα που έμπαινε μέχρι τα κόκκαλα. Σε μια αυλή ανάμεσα σε ετοιμόρροπα γκαράζια από σκυρόδεμα, ένα πεντάχρονο αγόρι έπαιζε. Η μητέρα του στεκόταν λίγο πιο μακριά, με το τηλέφωνό της κολλημένο στο αυτί, και γελούσε με τα αστεία μιας φίλης της.
Το παιδί όμως πλησίαζε όλο και περισσότερο στην άκρη του ποταμού, ενώ η μητέρα του ήταν τελείως αφηρημένη. Το νερό εκείνη τη μέρα ήταν θολό και άγριο οι πρόσφατες βροχές είχαν κάνει το ρεύμα πιο δυνατό. Μια λάθος κίνηση και το αγόρι έπεσε με κραυγή στο νερό, με το βαριά παλτό να το τραβάει αμέσως κάτω.
Η μητέρα δεν πρόσεχε. Συνεχίζει να μιλάει στο τηλέφωνό, ρίχνοντας μόνο μια κουρασμένη ματιά γύρω της.
Το αγόρι αγωνιωδώς προσπαθούσε να φτάσει στην ακτή, αλλά το ρεύμα το τραβούσε όλο και πιο μακριά. Έβηχε, πνιγόταν, πασπατεύοντας για αέρα.
Τότε εμφανίστηκε ένας άντρας στην απέναντι όχθη κάποιος που ο κόσμος στην περιοχή τον ανέφερε μόνο με περιφρόνηση. Λυγερός, ατημέλητος, τον έλεγαν όλοι «Γιάννη». Άστεγος, που ζούσε σε ένα εγκαταλειμμένο σπίτι κοντά.
Άκουσε τις φωνές του παιδιού και χωρίς δεύτερη σκέψη πήδηξε στον παγωμένο ποταμό, με τα βρώμικα ρούχα του. Το νερό τον χτυπούσε, προσπαθώντας να τον ρίξει κάτω, αλλά εκείνος δεν σταμάτησε μέχρι να φτάσει το παιδί και να το τραβήξει από το κολάρο του.
Το αγόρι έκλαιγε, χλωμό και τρεμουλιαστό. Ο Γιάννης το πήγε στην ακτή και το τυλίχτηκε στο σκισμένο παλτό του.
Όταν το γύρισε πίσω στο σπίτι, η μητέρα τελικά τους πρόσεξε και ξέσπασε:
Τι φαντάζεσαι, ότι ακουμπάς το παιδί μου;! Αλήτη!
Πνιγόταν
Καλύτερα να πνιγόταν παρά να πέσει στα βρώμικα χέρια σου!
Ο Γιάννης την κοίταξε με απορία. Είχε πληγωθεί, αλλά του έκανε ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση ο φόβος για το αγόρι. Το να βλέπει αυτή τη γυναίκα να του φωνάζει, αντί να ελέγξει αν το παιδί της είναι καλά, του φαινόταν αδιανόητο.
Και τότε ο Γιάννης έκανε κάτι που κανείς δεν περίμενε αλλά που ήταν βαθιά δίκαιο
Πήρε απότομα την απόφαση: σφίγγοντας ξανά το αγόρι, γύρισε στα γόνατά του.
Έι! Δώστο πίσω! ούρλιαξε η γυναίκα, αλλά δεν τόλμησε να πλησιάσει.
Ο Γιάννης περπάτησε ήρεμα προς το σπίτι μιας ηλικιωμένης γειτόνισσας μιας καλής, προσεκτικής γυναίκας και της χτύπησε την πόρτα.
Βοηθήστε το παιδί είπε, με κόπο να αναπνέει. Καλέστε την αστυνομία. Η μητέρα του σχεδόν το σκότωσε. Εσείς το είδατε.
Η γειτόνισσα κάλεσε αμέσως την αστυνομία. Σύντομα έφτασαν οι αστυνομικοί και πήραν τη γυναίκα, που ακόμα και τότε έβριζε. Ο Γιάννης τα είπε όλα όπως έγιναν, χωρίς να κρύψει τίποτα.
Μετά την έρευνα, η μητέρα έχασε την κηδεμονία. Το αγόρι έμεινε προσωρινά με τη γειτόνισσα και αργότερα πήγε σε ανάδοχους γονείς.
Ο Γιάννης εξαφανίστηκε κανείς δεν τον ξαναείδε στην περιοχή. Μήνες μετά, κάποιος θυμήθηκε: ήταν αυτός που έσωσε τη ζωή ενός παιδιού ενός παιδιού που ίσως να είχε χειρότερη μοίρα αν έμενε με μια τέτοια μητέρα.
Μερικές φορές, η πραγματική κρίση δεν έρχεται από την εξουσία, αλλά από εκείνους που ο κόσμος αγνοεί. Η ευγνωμοσύνη μπορεί να μην έρχεται πάντα από εκείνους που τη χρωστάμε, αλλά η καλοσύνη πάντα αφήνει το στίγμα της.
