Σήμερα η μητέρα μου μου είπε ένα μυστικό αγόρασε ένα διαμέρισμα.
Το διαμέρισμα ήταν πολύ κοντά στο κέντρο της Αθήνας. Μας ζήτησε απλώς να μην δώσουμε σε κανέναν τη διεύθυνση, έτσι ώστε να μην περάσει κατά λάθος κανείς για επίσκεψη ήταν θέμα των γονιών της γυναίκας μου, οι οποίοι ήταν αλκοολικοί.
Στην αρχή δεν ήξερα αν έπρεπε να χαρώ ή να θυμώσω. Κανένας δεν μου έδωσε επιλογή. Σαν κλέφτες, το πρωί, μεταφέραμε κρυφά τα πράγματά μας στο νέο μας σπίτι. Έπρεπε να ψάξω για δουλειά κοντά στη νέα γειτονιά, ενώ η γυναίκα μου προσπαθούσε να συνηθίσει τις νέες συνθήκες. Ο καθένας μας ένιωθε ανησυχία. Τι θα γινόταν αν οι γονείς της μας έβρισκαν και άρχιζαν να έρχονται χωρίς πρόσκληση;
Βρήκα δουλειά σαν χειριστής ανελκυστήρα. Την επόμενη ημέρα, εγώ και ο συνάδελφός μου χρειάστηκε να βγάλουμε μια γυναίκα που είχε εγκλωβιστεί στην καμπίνα του ανελκυστήρα ανάμεσα σε δυο ορόφους.
Ανοίξαμε την πόρτα και καταφέραμε να την βγάλουμε έξω. Μας ήταν ιδιαίτερα ευγνώμων, επειδή είχε τρομάξει πάρα πολύ. Προσπάθησα να τη χαλαρώσω με όμορφα λόγια και ευγένεια. Κατάλαβα αμέσως πως δεν ήταν σαν τους άλλους. Δεν ήθελα να την αφήσω να φύγει.
Από τότε, πίστεψα στον κεραυνοβόλο έρωτα. Αποφάσισα να τη συνοδεύσω στο σπίτι της, κρατώντας τη ελαφρά, γιατί η εμπειρία την είχε εξαντλήσει. Τα δάκρυα έλαμπαν στα μάτια της και έτρεμε. Ήθελα πολύ να της πω λόγια γλυκά και να την αγκαλιάσω. Μπήκε σπίτι και η πόρτα έκλεισε πίσω της.
Το ίδιο βράδυ, καθώς έβαζα την κόρη μου, την Καλλιόπη, για ύπνο και η γυναίκα μου η Ευανθία ήταν στο μπάνιο, θυμήθηκα αυτό που είχε συμβεί εκείνη τη μέρα με μια μελαγχολία και συγκίνηση. Δεν μπορούσα να βγάλω από το μυαλό μου αυτή την κοπέλα. Δεν μπορούσα να ελέγξω τα συναισθήματά μου ήταν όμορφη, γλυκιά και ευάλωτη.
Την επόμενη μέρα, μόλις τέλειωσα τη δουλειά, πήγα πάλι στην πόρτα της. Είπα στη γειτόνισσα ότι είμαι κάποιο μακρινό συγγενικό πρόσωπο από τη γενέτειρά της. Μέσα σε 10 λεπτά έμαθα ότι ο άντρας της είναι αλκοολικός και τεμπέλης εντελώς. Και ότι είχαν δύο παιδιά.
Αυτό μου έδωσε μεγάλη ανακούφιση. Τελικά, μπορούσα να γυρίσω στην Ευανθία και την Καλλιόπη με καθαρή συνείδηση. Δεν χρειάζομαι τα προβλήματα των άλλων και τα παιδιά των άλλων έχω τη δική μου ζωή και τη δική μου οικογένεια.
Ένιωσα μια ανακούφιση στην καρδιά μου. Έμαθα πως όσο κι αν δελεάζει το άγνωστο, η πραγματική ευτυχία βρίσκεται στα δικά μας σπιτικά και στους ανθρώπους που μας αγαπούν.
