Πριν από δύο χρόνια, άρχισα να φτιάχνω τη βαλίτσα μου. Τη δική μου και της μικρής μου κόρης. Τοποθέτησα παιδικό κάθισμα στο αυτοκίνητο. Πήρα μαζί μου ένα μικρό θερμαντικό σώμα. Οδήγησα μέχρι το δικαστήριο της Αθήνας για να παραλάβω την έγκριση επιμέλειας.
Λίγες ώρες αργότερα, ήμουν καθ οδόν για το δωμάτιο του γιου μου. Ήταν η μέρα της επανένωσής μας. Όλη την εβδομάδα οδηγούσα 60 χιλιόμετρα κάθε φορά για να τον δω˙ να πηγαίνω και να επιστρέφω σπίτι. Μια ολόκληρη, ατελείωτη εβδομάδα.
Τότε ήταν ακόμη πολύ μικρός. Συνήθιζα να ξαπλώνω τον Αλέξανδρο μπρούμυτα και φανταζόμουν ότι βρίσκεται μέσα μου. Σαν να ήταν πραγματικά δικός μου. Μάλλον κι εκείνος το ένιωθε με τον ίδιο τρόπο. Σε αυτές τις στιγμές ήταν ήρεμος, γαλήνιος.
Όσοι έχουν υιοθετήσει παιδιά το ονομάζουν „Ημέρα του Πελαργού”. Όταν η οικογένειά τους αποκτούσε ένα νέο μέλος, τόσο περιζήτητο, όλοι πλημμύριζαν από χαρά. Οι γονείς αποκτούσαν νέο νόημα στη ζωή και το παιδί έβρισκε γονείς. Είχε την ελπίδα για μια κανονική ζωή.
Σε μένα, μου πήρε μήνες να νιώσω την κόρη μου σαν δική μου, να την αποδεχτώ πραγματικά. Με τον γιο μου όμως, αυτό έγινε πολύ πιο γρήγορα. Πολύ σύντομα βρέθηκε μια θέση στην καρδιά μου γι αυτόν. Και το ίδιο ισχύει και στο σπίτι μου. Ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω πώς η βιολογική του μητέρα κατάφερε να πάρει μια τέτοια απόφαση πώς τον άφησε; Και ούτε που τον κοίταξε στα μάτια της. Αν τον είχε κοιτάξει έστω και μία φορά, ίσως τα πράγματα να είχαν εξελιχθεί διαφορετικά. Ήταν αδύνατον να μη τον αγαπήσει κανείς. Ίσως ήταν γραφτό να έρθει σε μένα. Εγώ ήμουν ο προορισμός του.
Τον αποκαλώ «παιδί-θαύμα». Έχει μια ιδιαίτερη γοητεία. Εύχομαι να μεγαλώσει ευτυχισμένος. Ο δικός μου Αλέξανδρος. Είναι μεγάλη τιμή για μένα να είμαι η μητέρα σου.
