Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα μου συνέβαινε κάτι τέτοιο. Χτες, ο άντρας μου έκανε ένα τηλεοπτικό επεισόδιο θυμού που ούτε στην Επίδαυρο δεν θα έβρισκες!
Είναι άνθρωπος ήρεμος, γι αυτό και η έκρηξή του με άφησε με το στόμα ανοιχτό. Δεν έχει βλαστημήσει ποτέ μπροστά μου, αλλά αυτή τη φορά…
Πάντα πίστευα ότι είμαι τυχερή που έχω έναν ήρεμο σύζυγο. Είμαστε παντρεμένοι μόλις δύο μήνες. Πριν, τρία χρόνια βγαίναμε, όλα ήταν άψογα. Ήταν πάντα ευγενικός, δεν με προσέβαλε ποτέ, ούτε φωνές, ούτε φασαρίες. Ούτε καυγάδες είχαμε σχεδόν ποτέ.
Αυτό ίσχυε μέχρι χτες.
Πάντα του άρεσαν τα μακριά μαλλιά μου, έλεγε πως τον αναστατώνουν. Χτες, όμως, όταν βρήκε μια τούφα μου στον καναπέ, έγινε χαμός. Απλά τα έχασα!
Άρχισε να φωνάζει, με αποκάλεσε βρώμικη, είπε πως δεν μπορώ να μαζέψω τα μαλλιά μου! Εδώ, όλη η Ελλάδα ξέρει πως οι γυναίκες χάνουν μαλλιά.
Ξεκίνησε τα παράπονα ότι όλη μέρα κάθομαι, πως ούτε μια σκούπα δεν ξέρω να κρατήσω, κι αυτός δουλεύει σαν τον Ηρακλή!
Άμα ξαναδώ μαλλιά στο καναπέ, πάμε κατευθείαν για διαζύγιο! μου πέταξε θυμωμένος.
Εγώ έμεινα κάγκελο. Ονειρευόμουν παιδιά μαζί του, φανταζόμουν γεράματα στις Κυκλάδες, κι αυτός έτοιμος να με διώξει για μια τρίχα. Ξέσπασα σε κλάματα, ήταν η πρώτη φορά που έκλαιγα εξαιτίας του. Και μετά από δύο μήνες γάμου… Τι θα γίνει τώρα; Oύτε που μου περνάει απ το μυαλό να φύγω…
Τώρα δεν μου μιλάει. Φοβάμαι αν του ανοίξω κουβέντα θα γίνει ταύρος, είναι τόσο θυμωμένος! Είναι λογικό να φοβάσαι τον ίδιο σου το σύζυγο;
Φοβάμαι και να στεγνώσω τα μαλλιά μου πια. Γυρνάω σπίτι με τρόμο, περιμένοντας να δω βαλίτσα με τα πράγματά μου παρατημένη στην πόρτα.
Τι να κάνω;Αλλά εκεί, πάνω που σκεφτόμουν να μαζέψω τα πράγματά μου, χτύπησε το κουδούνι. Άνοιξα διστακτικά, έτοιμη να ακούσω άλλη μια φωνή. Ήταν ο άντρας μου, κρατώντας ένα δειλό λουλούδι κι ένα κουτί με σοκολατάκια.
Με κοίταξε με μάτια βουρκωμένα. Συγγνώμη, ψιθύρισε. Έχασα τον εαυτό μου. Δεν πειράζει αν χάνεις μαλλιά… αρκεί να μην σε χάσω εγώ.
Και κάπως έτσι, η καταιγίδα τελείωσε, αφήνοντας πίσω της μια απόλυτη ησυχία και τη βεβαιότητα πως ο αληθινός έρωτας δεν φοβάται ούτε τρίχες, ούτε θυμούς. Χαμογέλασα, τον αγκάλιασα σφιχτά και ξαφνικά ένιωσα ότι, ίσως, όλα θα πήγαιναν καλά.
