Ήταν Παρασκευή. Η Ειρήνη είχε μια δύσκολη μέρα. Είχε να τελειώσει κάποιες επαγγελματικές υποχρεώσεις και μια σημαντική συνάντηση με τη διεύθυνση. Επίσης, έπρεπε να δείξει επιλογές διαμονής σε υποψήφιους ενοικιαστές. Αποφάσισε πως μετά από μια τέτοια εβδομάδα άξιζε να χαρίσει στον εαυτό της ένα καλό δείπνο σε εστιατόριο.
Το εστιατόριο που διάλεξε ήταν ένα από τα πιο κομψά της Αθήνας. Συχνά γιόρταζαν εκεί γενέθλια και επέτειοι. Στο παρκινγκ μπροστά στο μαγαζί εύρισκες πάντα πολυτελή αυτοκίνητα. Ένα μικρό ορεκτικό κόστιζε όσο ένα φόρεμα επώνυμης μάρκας. Αλλά γιατί να μην κάνει ένα δώρο στον εαυτό της; Ο υπεύθυνος πλησίασε την Ειρήνη και την οδήγησε ευγενικά στο τραπέζι της. Το μαγαζί δεν είχε πολύ κόσμο, κι από τα ηχεία ακουγόταν χαμηλό, γλυκό τραγούδι μιας νεαρής τραγουδίστριας.
Καλώς ήρθατε στο εστιατόριό μας, είπε ο σερβιτόρος με χαμόγελο. Θα ήθελα να σας προτείνω τη σπεσιαλιτέ της ημέρας, κριθαρότο θαλασσινών. Ευχαριστώ, για την ώρα μόνο ένα ποτήρι νερό, παρακαλώ, του απάντησε η Ειρήνη. Δεν διψούσε πραγματικά, απλά κέρδιζε χρόνο. Ήξερε πως το εστιατόριο ήταν πολύ ακριβό, αλλά τόσο ακριβό πια Μάλλον τα νούμερα στην απόδειξη θα ήταν λιγότερα από τον αριθμό του κινητού της. Η Ειρήνη ένιωσε τα βλέμματα του προσωπικού πάνω της. Ποιος παραγγέλνει νερό μόνο, ειδικά σε ένα τέτοιο μέρος; Φορούσε λευκά αθλητικά που δεν ήταν πια ολοκαίνουργια, ένα μαύρο μπουφάν με φθορές και μια τσάντα που είχε χρόνια να αλλάξει.
Οι σερβιτόροι και ο υπεύθυνος άρχισαν να ψιθυρίζουν μεταξύ τους ότι μάλλον ήταν κάποια ζητιάνα. Η Ειρήνη πήρε τον κατάλογο και προσποιήθηκε ότι κοιτούσε προσεκτικά τις επιλογές. «Γαρίδες με σάλτσα κρέμας για τόσα ευρώ… Καλύτερα να πληρώσω τη ΔΕΗ! Τιραμισού ίσα με μισό μισθό; Ας το φτιάξω καλύτερα μόνη μου στο σπίτι», σκεφτόταν. Θα μπορούσα να πάρω μπρουσκέτες με φέτα και αχλάδι; Ρώτησε διστακτικά το σερβιτόρο. Θα ρωτήσω τον σεφ, επειδή διαλέξατε πρωινό πιάτο.
Όχι μόνο οι σερβιτόροι αλλά και οι υπόλοιποι πελάτες είχαν αρχίσει να κοιτούν την Ειρήνη. Πρόσεξε, είπε ο υπεύθυνος στον σερβιτόρο, δώσε να καταλάβει η κυρία μας ότι δεν βρίσκεται σε σουβλατζίδικο, αλλά σε εστιατόριο. Γρήγορα, μην χάσουμε τους καλούς πελάτες. Όμως και αυτή κυρία είναι, πελάτισσά μας. Πρέπει να την εξυπηρετήσω, ψιθύρισε ο σερβιτόρος. Αν δεν τη διώξεις τώρα, αύριο θα ψάχνεις αλλού για δουλειά! Δεν ανήκουν τέτοιοι εδώ μέσα!
Μια κυρία από το διπλανό τραπέζι άκουσε τι γινόταν. Εντωμεταξύ, η Ειρήνη προσπαθούσε να συμμαζέψει κάπως την εμφάνισή της. Ήξερε ότι δεν ήταν στα καλύτερά της πια. Ξαφνικά, ο σερβιτόρος της έφερε ένα πιάτο με μυρωδάτο μοσχάρι, λουσμένο με γλυκό τσάτνεϊ κερασιών. Το άρωμα πλημμύρισε τον χώρο.
Συγγνώμη, αυτό δεν είναι η παραγγελία μου, βιάστηκε να πει η Ειρήνη. Κανένα πρόβλημα, είναι προσφορά του τακτικού πελάτη μας, της απάντησε ο σερβιτόρος και έδειξε τη γυναίκα στο διπλανό τραπέζι. Η Ειρήνη δεν είχε φάει κάτι τόσο νόστιμο στη ζωή της. Η κάθε μπουκιά έλιωνε στο στόμα της. Κοίταξε τον τιμοκατάλογο για να δει πόσο κοστίζει το πιάτο και έμεινε άφωνη! Αισθάνθηκε αμήχανα, ήθελε να πάει να ζητήσει στη γυναίκα τον αριθμό του τραπεζικού της λογαριασμού για να της επιστρέψει τα χρήματα όταν θα πληρωνόταν.
Να με συγχωρείτε, αλλά δεν μπορώ να αποδεχτώ αυτή τη χειρονομία. Τα χρήματα είναι δικά σας, κι εγώ δεν σας ξέρω καν. Γιατί μου προσφέρατε αυτό το δείπνο; Καταλαβαίνω καλά, της απάντησε η κυρία. Τα χρήματα δεν μου ήρθαν τζάμπα. Είμαι από χωριό, μεγάλωσα με τη γιαγιά μου γιατί έχασα τους γονείς μου σε τροχαίο. Της οφείλω πάρα πολλά, κυρίως το να είμαι καλή με τους ανθρώπους. Δούλεψα πολύ, έκανα πολλές δουλειές, τώρα έχω τη δική μου επιχείρηση, αλλά δεν ξέχασα ποτέ τα λόγια της γιαγιάς μου. Έτσι, θέλησα να σας βοηθήσω, της είπε και χαμογέλασε ζεστά.
Όταν η Ειρήνη σηκώθηκε να φύγει, η κυρία φώναξε τον υπεύθυνο. Είσαι απολυμένος. Δεν έχεις το δικαίωμα να κρίνεις τους ανθρώπους από τα ρούχα τους. Η κοπέλα ήταν πελάτισσά μας, δεν μπορείς να τη διώχνεις. Συγγνώμη, δεν θα επαναληφθεί, προσπάθησε να δικαιολογηθεί εκείνος. Αρκετά! Από αύριο δεν εργάζεσαι ξανά σε αυτό το εστιατόριο. Σε μένα δεν χωράνε άνθρωποι χωρίς ανθρωπιά.
Και έτσι, η Ειρήνη έμαθε ότι η αληθινή αξία ενός ανθρώπου δεν φαίνεται ποτέ απ’ τα ρούχα ή το πορτοφόλι του, αλλά από το πώς φέρεται στους άλλους. Γιατί στη ζωή, λίγη καλοσύνη και σεβασμός μπορεί να αλλάξει ολόκληρο τον κόσμο μας.
